15 t/m 18 juli: warmte in de Golf van Napels!!
Lennard en Martijn vertrekken op de 15e weer naar Nederland. Wij besluiten de hitte van de stad te ontvluchten en varen naar Procida, het eilandje waar we eerder met de boys waren. Nu ankeren we in een andere baai, Coricella. Mooi gelegen met een vissersdorpje tegen de rots aangebouwd. Niet zo rijk als de kust waar we zojuist langs voeren en waar mooie villa’s met namen als Bella Vista te zien zijn. We blijven 2 dagen in de baai liggen, zwemmen veel, geven de 2 vallieren een onderhoudsbeurt en luieren lekker.
We eten in het dorpje een eenvoudige doch voedzame maaltijd met vis, vis en vis. Heerlijk.
boot in de baai van Procida
en wij op het terras!
Op 18 juli varen we weer terug naar Santa Lucia waar Frédérique en Jeroen in de avond aankomen. Jammer genoeg zonder hun ruimbagage, want die had Alitalia in Rome vergeten over te laden. Hopelijk is de tas er vandaag wel. We wachten in spanning.
Santa Lucia, haven in Napels
kantoor van de ormetaggiori (boatboys) in Santa Lucia, een hokje in de steeg….
14 juli: ook nog lekker zeilen!
Om 13 uur waren we weer op de boot. Te warm om te blijven liggen. We zeilen een lekker kruisrak tegen de seabreeze van 1-12 knopen terug naar het NO.
lekker zeilen
laatste dag voor de boys
We leggen aan in Santa Lucia, een duidelijk veel welvarender deel van Napels. Ook weer ormetaggiori (boatboys) die de steigers beheren maar hier hebben ze een cooperatie gevormd. Theoretisch hebben ze dan niet allemaal tegelijk dienst maar van deze organisatorische innovatie komt niet veel terecht. Ze zitten gewoon de hele dag met zijn allen in en voor hun hok te kletsen…
Om van je boot naar de wal te komen moet je ze even roepen want je wordt per bootje overgezet. De buitenkade waaraan wij liggen is nl. hermetisch afgesloten zodat niemand er over land in kan (en wij er dus ook niet uit…). Zal wel nodig zijn hier…
14 juli: De Vesuvius, Herculaneum
We staan om 7 uur op, want om 8 uur verschijnt de taxi die ons de Vesuvius op brengt. Laatste stuk lopen we en gelukkig is het dan nog heel rustig en niet zo warm. Alleen Fiat Panda 4×4 autootjes kunnen het pad omhoog, maar wij lopen dus. Schitterend uitzicht en een indrukwekkende krater is onze beloning voor deze klim.
Daarna brengt de taxi ons weer naar beneden en bezoeken we de prachtige Romeinse stad Herculaneum. We dwalen er door de straatjes en bekijken de vele villa’s en badhuizen. En er moet nog zoveel gerestaureerd worden!
klimmen!
de krater van de Vesuvius
Herculaneum
Herculaneum
13 juli: naar de “Tower of the Greek”: Io sono la via, la verita e la vita…
We spinnakeren vandaag weer. We steken de baai van Napels over(ca 17 mijl) naar “Torre del Greco”, een voorstad van Napels die niet bijzonder is maar wel recht onder de Vesuvius ligt.
Bij het havenhoofd staat een groot beeld, misschien van een Griekse grootheid? We lopen er heen maar het blijkt een Christusbeeld met bovenstaande welbekende spreuk gegraveerd in de sokkel. Niemand weet wat de Griek hier vroeger deed….
El Greco? Nee, Christus
Aanleggen is hier een hele wetenschap: je kiest een steiger met een plek die je past, je wordt geholpen door allerlei mannen die er verder niets mee te maken hebben; daarna blijkt dat elke steiger een eigen exploitant heeft die een eigen prijs kan vragen. Tevoren hadden wij met ene Julio een prijs afgesproken over de telefoon, maar we bleken nu bij Luigi te liggen en die vroeg 10 euro minder. We hebben dus maar niet verder onderhandeld.
12 juli: Napels, here we come!
spi erop naar Ischia; de kapitein is tevreden
We staan redelijk op tijd op en varen uit op weg naar het eiland Ischia, wat de baai van Napels aan de noordkant afbakent. Het is bijna windstil en het kleine briesje wat er staat komt van achter. Later steekt de westenwind op en spinnakeren we tot voorbij Ischia. We overnachten in een haventje op het buureilandje Procida, ankeren is namelijk niet toegestaan zonder permit en die hebben we nog niet. Heerlijk en echt Italiaans gegeten in een Lido (op het strand).
dolfijnen onderweg
10 en 11 juli: oversteek naar de golf van Napels
We vertrekken om 09:15 onder een bewolkte lucht maar wel met een noordenwindje. We zeilen tot 17:00 uur en de hemel wordt weer helemaal helder. We worden meerdere keren bezocht door groepjes dolfijnen. Aan het eind van de middag worden we nog opgeschrikt door het laatste wat je midden op zee verwacht. Op een paar honderd meter achter de boot, op maar ongeveer honderd meter hoogte passeert een privéjet op volle snelheid. Binnen een paar seconden is hij weer uit het zicht verdwenen, we kijken hem verbaasd na. We proberen te vissen, maar nadat een mooie bonito (kleine tonijn) helaas de haak weet los te krijgen voordat hij aan boord tot sushi verwerkt kon worden vangen we niets meer.
Om 17:00 uur valt de wind helemaal weg en we varen dus op de motor de nacht in. Wind komt er niet meer ’s nachts, evenals wolken of maan: een prachtige sterrenhemel dus! Ook ’s nachts blijven de dolfijnen langskomen, samen met een mooie sterrenhemel met zichtbare melkweg en een aantal vallende sterren is zo’n nachtje doorvaren zeker geen straf. Het is in totaal 156 mijl tot Ponza, een eiland voor de golf van Napels. We ankeren om 11 uur in de ochtend als derde boot in de baai buiten het stadje en rollen alle kanten op door continue passerende veer- vissersbootjes. Lang kunnen we niet genieten van de ruimte die er verder in de baai is: de hele middag en avond komen er binnen no time na elkaar andere boten aan. In de avond liggen er meer dan honderd boten (schatting) om ons heen en is de zee gelukkig rustig geworden. We halen pizza’s in het dorp (15 minuten varen met de “annexe”). Heerlijk vers voor je neus klaargemaakt. We maken een boerennacht.
de pizzakoerier
Pizza in Ponza (na de oversteek)
</ was here!
8 en 9 juli: rondjes Tafelberg zeilen
We zeilen wat rond het Isola Tavolara, dat 500m hoog als een blok graniet voor de kust ligt. De eerste dag leggen we aan in de haven van Marina Puntaldia omdat er veel wind zou komen. Die komt niet echt maar blijft bij max 20 knopen. Wel prima rustig en nog even inkopen kunnen doen in een soort Hapimag vakantieoord waar deze haven bij hoort. De dag erna varen we weer richting Olbia, opnieuw om de ‘tafelberg’ van Isola Tavolara. Dit kleine eiland creëert door zijn hoge bergpiek van 500 meter zijn eigen weersysteem: een klein zeewindje van 12 knopen wordt aan de andere kant van het eiland omgezet in windstilte, om de tien minuten onderbroken door een paar minuten valwind tot 28 knopen. Hierdoor ligt je het ene moment nog stil, en moet je twee minuten later een stormrondje draaien omdat het te hard waait om te gijpen. We ankeren we in de baai van Punta Spalmatore in de zuidhoek van de” tafelberg”. Je ligt er achter een vlakke landtong met aan stuurboord de steile rotswand van de “tafelberg”. Uniek, één van de mooiste plekjes van het jaar! Het water is hier zo helder dat je snorkelend vanaf het anker de hele ankerketting kan volgen tot aan de boot: je kan zeker 20 meter onder water zien.
We barbecueën op het strand met onder andere lokale gamba’s van de “Hapimagwinkel”.
even naar het strand om de bbq plek te zoeken
hier gaan we bbq-en
we zijn heel tevreden met onze Cobb
droom komt weer uit!
de tafelberg op de achtergrond (borreltijd voor de BBQ)
7 juli: Olbia en opstappers
Lennard en Martijn komen aan! Leuk weerzien met allemaal goede verhalen en goed nieuws van thuis en van henzelf. We liggen inmiddels in Olbia, waar ze aan boord stappen in de haven van de Cercolo Nautico di Olbia. We liggen er prima en bekijken het stadje met hen.
witte gezichten uit NL
De Costa Smeralda
6 juli: zeilend langs de Costa Smeralda
We maken de bedden voor Lennard en Martijn op en zeilen richting Olbia. Langs Porto Cervo en Porto Rotondo en alle mooie villa’s die daaromheen gebouwd zijn. Veel superjachten om ons heen. Leuk om even te zien maar wij voelen ons er niet bij thuis. We varen naar de Golfe di Marinella waar we weer ankeren in glashelder water en mooie zandbodem. Rustige nacht.
vissertjes in de avond leggen een net over de hele breedte van de baai. Inhalen duurt anderhalf uur en dan is het al donker!
Sundown in de Golfo di Marinella
5 juli : rondvaart door de Maddalena Archipel
We willen graag nog wat meer zien van deze eilanden dus varen we op de motor een rondje. We zoeken een andere mooie baai, maar er is weinig wat kan tippen aan de baai van Porto Garibaldi! Of het is te vol of het is er niet zo mooi. Uiteindelijk ankeren we in Cala Portese, aan de andere kant van hetzelfde Isola Caprera. Mooi baaitje, nu weer eens een Caraïbisch sfeertje met een mooi strand en een beach bar met muziek.
3 juli: naar Isola Caprera, eiland van Giuseppe Garibaldi
ook in Sardinië zijn boatboys, alleen wat rijker uitgerust dan in de Carieb…
We tuffen door het 13 foot channel, dat door bijna niemand wordt bevaren (hoewel betond). Daarna varen we op de motor om Caprera heen en passeren we de ankerbaai voor de rich and famous uit de Costa Smeralda (die een dagje uit Porto Cervo hierheen varen om te zwemmen). Vol met gin palaces (of palazza di limoncello?).
Wij varen om de noordpunt van het eiland en ankeren in de baai van Porto Garibaldi. Het hele eiland Caprera is namelijk bezit geweest van Giuseppe Garibaldi, die halverwege de 19e eeuw als vrijheidsstrijder beroemd werd. Na allerlei omzwervingen kocht hij een stuk van het eiland waarvan hij had onthouden hoe mooi het was toen hij er eerder al een paar jaar verbannen had gezeten. Op de mooiste plek, met uitzicht op de zee, de andere eilanden en Corsica, bouwde hij een mooi maar eenvoudig huis. Later kreeg hij het hele eiland in bezit. Hij bleef er wonen tot zijn overlijden. Nu kun je zijn huis bezichtigen (leuk) en is het eiland vrij toegankelijk maar toch is het erg rustig.
De baai van Porto Garibaldi ligt prachtig en je ankert tussen de rotsen in doodstil maar kristalhelder water op een mooie zandgrond. Je ziet je anker liggen op 8 meter diepte. Volle maan maakt de sfeer compleet in de avond. We bleven er 2 nachten en genoten. Ook nog even al het chroom gepoetst in de koele ochtenduren.
2 juli: zeilen naar Sardinië.
Er is wind! 8-12 knopen voor het oversteekje van ca 20 mijl langs allerlei eilanden, eerst Frans (de Iles Lavezzi), daarna Italiaans (de Arcipelago di la Maddalena). Laatste 5 mijl kruisen tussen de eilanden en dat doet wel wat denken aan de eilanden voor Fyn (Denemarken), alleen dan met echt lekkere temperaturen! We leggen aan in de haven van Cala Gavetta op het hoofdeiland La Maddalena. Direct aan de kade met veel mensen en verkeer, even omschakelen. Leuk plaatsje, heel vriendelijke en toegankelijke mensen. We doen boodschappen en kopen een permit voor 3 dagen om in de baaien van deze archipel te mogen varen en ankeren. Het is namelijk beschermd natuurgebied.
30 juni: passagieren in Bonifacio
Vandaag op tijd naar de citadel (hoog boven de haven) anders wordt het te warm.
de citadel “hangt” deels boven het water, bovenop de overstekende krijtrotsen
Schitterend uitzicht vanaf de “Vauban style” vestingwal “Etandard”, waar je ook 1 verdieping kon afdalen . Daaronder nog 2 verdiepingen waarvan de onderste een cisterne met watervoorraad van 180.000 liter!
uitzicht op de haven vanaf de citadel
uitzicht naar de ingang (de ellebooghoek is bovenaan net niet te zien)
uitzicht naar het oosten (de andere kant) vanaf de citadel
Rondgelopen in de citadel, de kerk bekeken die schitterend gerestaureerd is. Daarna de beroemde trappen van Aragon afgelopen. 189 treden naar beneden en, na even rust, ook weer naar boven. Daar doe je bij Monne toch minstens 12 minuten over, alleen omhoog!
189 treden af en weer op…
Deze trappen waren door de Genua-getrouwe inwoners van Bonifacio aangelegd (de legende zegt in 1 nacht…) om een geheime toegangsweg vanaf het water te creëren toen de Spanjaarden (onder aanvoering van Aragon) met hun vloot voor de haven lagen en Bonifacio langzaam uitrookten (aan de andere kant van de rotsen, dus zonder zicht op de kant van de trap). De Spanjaarden verloren tot ieders verbazing uiteindelijk deze slag, dankzij de hulp van Genuese schepen die de inwoners via de trappen konden helpen en nieuwe voorraden aanvoerden. Wat een gedoe toch allemaal…
Op de kade verse vis gekocht van een visser, die zijn vangst direct uit zijn bootje op de kade uitstalde en verkocht.
vis direct vanaf de boot
Vanavond heerlijk gegeten dus…eerst vissoep daarna gebakken vis met venkel en schijfjes aardappel. Corsicaanse lichte rosé erbij en we waren weer helemaal gelukkig.
Dat hadden we wel verdiend want we hebben de boot vanmiddag grondig ontzilt. Romp schoon, teak gereinigd en polyester opbouw en kuip weer helemaal in de glans gekregen. En dat bij meer dan 30 graden onder de stralende zon.
De westkust van Corsica: helemaal anders! o.a. in de voetsporen van Obelix…
We voeren van La Girolata naar Sagone, een wat rommelig dorpje aan de noordkant van een grote baai/inham. Aan een mooring gelegen zonder dat er een havenmeester te vinden was…
Daarna op 26 juni naar Porto Pollo maar onderweg even geankerd voor de lunch en even zwemmen in de Anse de Cacalu. Mooi rotsig baaitje aan hoger wal.
27 juni: Porto Pollo is heel leuk, klein haventje voor vissers en kleine motorboten, de zeilers liggen aan boeien buiten. We bleven er 2 dagen en vierden onze trouwdag. Cultureel met een uitstapje naar de Menhirs en prehistorische vondsten van Filiatu.
Obelix was here
Frans was here too! en Marleen natuurlijk ook
Maar ook lekker gegeten in een restaurant waar we met de bijboot naar toe voeren, op het strand uitstapten en direct aan tafel konden met zicht op de Aurora in de baai. Kon niet mooier!
strand waar we landen, gezien vanaf onze tafel
menu bestuderen
even naar de boot kijken
en genieten….
28 juni: Vanaf Port Pollo de baai overgestoken naar Campomoro, waar we ankerden onder de mooiste Genuese toren van Corsica.
Genuese toren boven de baai van Campomoro
Vandaag, 29 juni voeren we naar Bonifacio, dat is echt de openbaring van Corsica. Odysseus was hier al en Homerus beschrijft dezelfde verrassende beleving die wij hadden toen we hier binnenvoeren: Krijtrotsen plotseling op de zuidelijkste punt van Corsica, een kleine opening in de rotsen verbergt een elleboog in het water waarachter de baai van Bonifacio zich opent. Heel smal, met hoge rotsen waarlangs een rij oude huizen en een kade aan 2 zijden. Bovenop de rotsen aan de oostkant de machtige citadel.
om de hoek verscholen… Bonifacio!
Na 10 dagen achter het anker of aan moorings liggen we weer aan een steiger! Dus geen water van de watermaker en gewoon walstroom….
Morgen gaan we passagieren.
24 juni: Hard zeilen!
hard zeilen
zicht op de Port Girolata
zicht op Port Girolata
Vannacht draaide de wind van ZW-25 knopen naar NO-12 knopen. Toen we wakker werden lagen we andersom dus ook niet meer beschut. Dat was allemaal voorspeld dus geen paniek. We tanken diesel in de haven (25 cent per liter goedkoper dan in Italië!) en varen om 09:00 uur weg. 2 reven in het grootzeil want er wordt 25-30 knopen NO voorspeld. Dat is er nu nog niet maar om de punt met hoge rotsen heen kan dat zomaar wel komen. En ja hoor, de wind wordt alleen maar meer, zelfs als we om de punt heen zijn en in principe wat luwte moeten krijgen. Maar ook hier lijkt weer een soort acceleratiezone op te treden: de wind draait parallel mee aan de kust en neemt toe. Op het laatst zag Marleen 37 knopen op de meter. Scheuren dus, max speed 10,7 knopen zonder surfgolven.
Om 13 uur leggen bereiken we Port Girolata, een beschutte baai achter een van de vele Genuese torens, waar maar een paar huizen staan en voor de yachties moorings zijn neergelegd en een paar restaurants zijn. Je kunt hier namelijk alleen per boot (of helikopter) komen… We maken een mooie wandeling achter het dorp, deels door de maquis (struikgewas) omdat er niet meer echt een weggetje was.
21 juni: Calvi
de Citadel
avondrood: toch morgen geen water in de sloot
Marleen op de trap naar de Citadel
straatje aan de haven van Calvi
We worden vaak wakker en zijn vannacht wel 2 keer om ons anker gedraaid door alle windshifts. Anker houdt prima trouwens. We varen naar Calvi tegen de wind in, terwijl er oostenwind (voor de wind dus) was voorspeld. Alleen de laatste mijlen kunnen we zeilen als we wat kunnen afvallen. Calvi is echt heel leuk: mooie Citadel boven een St. Tropez-achtig dorpje. We liggen aan een mooring buiten de haven, wat wel zo leuk is: veel te zien en lekker rustig. We blijven 2 dagen vanwege de Libeccio die doorzet tot 30 knopen en ons hard aan onze mooring laat rukken. Veel van het plaatsje gezien dus. Vooral de Citadel is erg mooi.
20 juni: naar Elba of naar Corsica?
zon gaat onder in de Anse d’Aliso
wegvaren in de ochtend
We beslissen in de ochtend pas. Na een buitje en een donderklap klaart het weer op en de voorspellingen zijn dat er eerst weinig wind zal zijn en een paar dagen later harde zuidwestenwind (de Libeccio). Daarom maar direct naar Corsica, waar we in de avond overnachten in een helemaal verlaten baai net om Cap Corse heen, de Anse d’Aliso. Mooi beschut tegen het oostenwindje wat conform de voorspelling opsteekt voor de Libeccio arriveert. Wel swell uit het westen, dus onrustig slapen. Met een heel klein maantje is er een schitterende sterrenhemel. Jammer dat Orion niet te zien is nu. De Grote Beer is deze reis dus ons gezelschap.
Vrijdag 19 juni: Van Lerici de zee op
We staan vroeg op want we willen vandaag een flink stuk varen, naar Isola Capraia. Jammer genoeg alles op de motor. Een wat onbekend klein eiland tussen Elba en Corsica. Het blijkt een leuke bestemming: echt grappige kleine haven die snel volloopt (weekend!). We liggen eerste rang, maar dat mag ook wel. Het blijkt de duurste haven tot nu toe. We wandelen naar het dorp en de vesting erboven en weer terug. In de haven is een kleine winkel met alles wat we nodig hebben.
Cinque Terre en Lerici
17 juni: we besluiten niet met de trein te gaan en te gaan wandelen want het is mooi rustig weer. Dus we varen deels zeilend langs de 5 dorpen van Cinque Terre.
De dorpen waren vroeger alleen per wandelpad of boot te bereiken, later ook per trein en nu ook per auto, zo blijkt.
We ankeren niet voor de nacht hier want er is nog teveel deining. We varen naar Lerici aan de overkant van de baai van La Spezia. Je ziet vanaf zee over het schiereiland van Lerici heen, op de achtergrond, de marmergroeves van Carrara liggen in de bergen.
Lerici is ook een schilderachtige plaats met mooie oude huizen, soms al duidelijk in Toscaanse stijl gebouwd. We liggen aan de enige steiger van de lokale Club Velico en zijn de enige buitenlanders. De leden van de club gebruiken hun goed onderhouden jachten vooral als zwem- en borrelplaats, zo lijkt het. Maar er wordt ook wel goed gezeild hier, dat zie je aan de type schepen wel. Naast GS-en ook X-en en J’s. In de bar een mooie nostalgische foto van oude FJ’s in een wedstrijdje. Italië was na Nederland immers het grootste FJ-land van Europa.
burcht van Lerici boven de Club Velico
zicht op Lerici
boom met grote bloemen op het plein. Wie weet wat dit voor een boom is?
De Riviera Levante: Portofino, Santa Marguerita en Cinque Terre
Vanaf Genua varen we kleine stukjes, want het is hier zo mooi…
de vuurtoren van Genua (uit de 16e eeuw!)
Op 15 juni langs Portofino naar Santa Marguerita, een heel mooi en tamelijk chique oord. Leuke haven, heerlijke verse vis, groente e.d. gekocht. En natuurlijk een lekker stuk Italiaanse taart. We kozen Torta di Saracena, typisch voor Noord-Italië.
Vandaar naar Lavagna, een minder mooie plaats maar geschikt als vertrekpunt met de trein naar Cinque Terre. Onzeker of we daar met de boot terecht kunnen in 1 van de havenplaatsjes. Enerzijds vanwege de deining die er nog steeds is, anderzijds omdat nergens duidelijk wordt of je kan/mag ankeren of dat er moorings zijn. We zien morgen we en laten het weer bepalen wat we doen.
Portofino
Santa Marguerita
Op het voordek in de haven van Santa Marguerita
Naast één van de vele kerkjes in Santa Marguerita
12 t/m 14 juni: Passagieren in Genua
We besluiten hier even te blijven. Je ligt hier namelijk prachtig midden in de stad in de Porto Antico. 5 minuten lopen naar de Via Garibaldi en de Via Balbi met hun mooie paleizen, maar ook leuke kleine straatjes en het mooi opgeknapte havenfront met o.a. het scheepvaartmuseum.
We bezochten o.a. het Palazzo Royal en het Palaccio Spinola di Pelliceria.
Daar vonden we uit dat Aurora getrouwd is, een gebrek in onze kennis van de antieke mythologie! Zij verleidde en trouwde met Cephalus en daaraan is een hele kamer gewijd met een plafondfresco!
de bruiloft van Aurora en Cephalus
uitzicht vanaf het dak van Palazzo de Spinola
Ook bezochten we het scheepvaartmuseum, dat qua opzet heel anders is dan ons eigen scheepvaartmuseum in Amsterdam, maar wel erg mooi gedaan, deels in het oude Arsenaal van Genua. Mooi historisch overzicht van de ontwikkeling van de stad, de zeevaart en natuurlijk de hele geschiedenis van Columbus die hier geboren moet zijn. Ook veel aandacht voor navigatietechnieken en kaarten. De atlassen van Blaue en De Wit ontbreken hier niet!
Via Garibaldi in Genua
11 juni: zeilen naar La Superba (Genua)
Vandaag 45 mijl gevaren waarvan het meerendeel gezeild dankzij de seabreeze. We vingen nog een vis van meer dan een meter lang (leek op een Snipe maar het bleek later een Barracuda te zijn). We gooiden hem levend terug want hij was te groot voor ons 2-en.
Bij het invaren van de haven van Genua zagen we nog een triest gezicht: De Costa Concordia in het sloopdok… De naam stond er nog op, dat hadden ze wel even kunnen wegpoetsen.
Costa Concordia
Van San Remo naar Alassio
De dag erna, 10 juni, voeren we weer verder naar Alassio. Eerst wind tegen, toen halve wind en lekker gezeild en op het laatst viel de wind helemaal weg dus laatste paar mijl op de motor. Alassio ligt mooi beschut, de haven ligt wel ver buiten het stadje dus dat bekijken we niet.
Wel kun je goed zien dat Italianen een goede smaak hebben: Overal verschillende Grand Soleils in de havens….
we genieten allebei!
Naar la Bella Italia!
9 juni: We varen van Beaulieu naar San Remo. 24 mijl maar je voelt direct dat je echt weer in een ander land bent. San Remo is een leuke oude stad met gezellige Italiaanse drukte. Scooters en Fiat 500’s alom. We eten voor de verandering eens buiten de kuip, in een restaurant, Taverna Al 29, met 8 tafeltjes dat uitsluitend lokale recepten uit Liguria op het menu heeft staan en ook alleen lokale wijn schenkt. De patron bedient, zijn vrouw staat te koken en een neef helpt mee. Heerlijke authentieke sfeer en heerlijk gegeten. De patron houdt kennelijk zelf ook wel van een glaasje want hij biedt eerst een aperitief aan naar eigen recept, proost met ons mee. Tijdens de 3 gangen komt hij zeker zo vaak nog even proosten met een glas dat water lijkt te bevatten maar wie weet. Tegelijk een uitgebreide uitleg over wat we eten en hoe zij dit restaurant zijn gestart. Bij de koffie krijgen we tenslotte de keuze uit 4 verschillende vruchtenlikeuren van eigen fabrikaat die hij ook weer ijverig meeproeft. Wat een intro in Italië! Hieronder een foto ons voorgerecht: (koekjes van aardappel met kaneel en zachte geitenkaas)
De Aurora op reis 