Zeilersverhalen van Pigeaud

  • dsc_0713
  • dsc_0703
  • DSC_0686
  • dolfijnen onderweg naar Syracuse
  • DSC_0622
  • vertrek uit Gallipoli
  • kaartje: Leuca op het uiterste puntje van de hak
  • DSC_0599
  • de vuurtoren van "finis terrae"
  • de Eos bij Othonoi

Laatste

Hallo zeilvrienden!

Volg ons nu ook in de Med waar we weer nieuwe bestemmingen opzoeken. Na onze zeilreis in 2013 en 2014 met als verste bestemming de Caribische eilanden. We geven je reisverslagen, maritieme recepten en voorbeelden van leuke businessmodellen die we tegenkomen. Ook  weer zoals in 2012, toen we de Oostzee rondzeilden.

Dag Aurora, tot de volgende reis!

15 september: We gaan naar Nederland. Na een paar dagen opruimen en schoonmaken (met mooi en rustig weer trouwens) en een heerlijk onthaal bij Sylvio en Antonella en Sarah aan boord, stappen we om 09:30 in de taxi naar het vliegveld.

De boot blijft in de jachthaven van Marina di Ragusa. We hebben er wel vertrouwen in dat het goed gaat om de boot de hele winter hier te laten liggen, na de goede ervaringen van vorig jaar. Sylvio en onze buurman Henri zullen ook wel opletten, weten we.

opgeruimd en klaar voor de winter

opgeruimd en klaar voor de winter

De laatste mijlen van 2016

Die zitten er al weer op! We zijn weer terug in Marina di Ragusa, na een tussenstop in Marzamemi, een gek badplaatsje op de uiterste zuidoostpunt van Sicilië. Het was een kort tochtje van 25 mijl, waarvan de laatste 5 mijl weer op de motor tegen een snel aantrekkende westenwind. Altijd aan het einde van de dag steekt de wind hier op. Er is in Marzamemi een oude tonijnfabriek die wordt omgetoverd in leuke terrasjes, bars en een mooi restaurant. Ook een kapelletje is er; dus al met al een geliefde trouwlocatie, zo hebben we kunnen zien.

Vrijdag de 9e september vertrekken we bij zonsopkomst (06:30) om de wind niet teveel tegen te krijgen voor de laatste 36 mijl. Om Capo Passero heen zonder wind, daarna zeilen we nog een stukje maar de wind draait al snel recht tegen. De laatste 3 uur waait het 18-23 knopen, gelukkig zijn de golven bescheiden (max 1 meter, want ze bouwen niet heel snel op). Om 12:40 varen we onze vertrouwde winterhaven weer binnen, waar het ontvangstcomité al klaar staat om ons op te vangen: 3 ormettagiori en de havenhond “Porto”.

dsc_0704

oude tonijnfabriek

oude tonijnfabriek

dageraad bij Marzamemi

dageraad bij Marzamemi

dsc_0710

stelnetten bij Capo Passero

stelnetten bij Capo Passero

P1060355

 

 

 

 

 

Excursie naar de Etna

Maandag 5 september huren we een auto, want in de avond vertrekt Martijn vanaf Catania vliegveld en kunnen we hem daar afzetten. We rijden eerst Catania voorbij en bezoeken de noordkant van de Etna, waar we dwars door de oude lavastromen rijden en uiteindelijk bij het skigebied uitkomen. Alle pistes zijn hier zwart (van de lava). Gek gezicht terwijl je op de zee uitkijkt waar het 28 graden is!

Daarna rijden we naar Taormina en lunchen we met heerlijke pasta’s, waarna we het amfitheater bekijken . Nadat we Martijn op het vliegveld hebben afgezet rijden we naar Syracuse terug en we gaan vroeg naar bed. Best vermoeiend, zo’n landdag!

DSC_0688

Op de Etna

Op de Etna

Taormina

Taormina

Syracuse, here we are again

Op zondag 4 september varen we met Martijn 48 mijl naar Syracuse, waar het feest is vanwege kanowedstrijden. Ook een oldtimershow in de oude stad met veel mooie Italiaanse en Engelse auto’s. We gaan lekker uiteten en genieten van het vuurwerk dat we op afstand zien vanaf een terras. Als we op de boot terug zijn, zien we dat het vuurwerk vlakbij ons is afgestoken en we hebben dus flink wat vuurpijl restanten op ons dek liggen. Gelukkig geen schade, kunnen we volgende ochtend bij daglicht zien.

dolfijnen onderweg naar Syracuse

dolfijnen onderweg naar Syracuse

MGA en kikkeroog in old English white, beide uit de vijftiger jaren

MGA en kikkeroog in old English white, beiden uit de vijftiger jaren

vuurwerkshow

vuurwerkshow

dsc_0672

Terug naar Sicilië: een tochtje van uitersten

Van Crotone varen we vrijdag en zaterdag via Roccella Ionica naar Taormina. Het eerste stuk is saai, we zeilen na Cap Colonne een uurtje of twee maar daarna gaat de plof weer aan. De rest van de dag blijft het windstil. In Roccella drinken we een biertje bij de bar maar verder doen we weinig. Toch weer een dikke 60 mijl afgelegd en morgen gaan we weer vroeg weg.

Zaterdag wordt een gekke dag. We beginnen op de motor met weinig wind. Na Capo Spartivento komen we in de straat van Messina en we weten dat de wind daar plotseling kan opsteken. Dat gebeurt dus ook en binnen 10 minuten gaat de wind van 3 naar 25 knopen. Eerst net krapper dan halve wind, later ruimend tot 120 graden schijnbaar. We halen een top van 9,9 knopen met Martijn aan het roer. De boot stuurt geweldig met 1 rif en de genua 3.DSC_0622

Martijn stuurt de boot naar het record van de laatste 2 maanden

Martijn stuurt de boot naar het record van de laatste 2 maanden

ruime wind: genieten!

ruime wind: genieten!

Aan de overkant valt de wind de laatste 3 mijl weer helemaal weg, even snel als hij opstak. Dus we varen op de motor naar Taormina. George, de uitbater van de moorings, heeft het hier weer prima voor elkaar. Er zijn moorings bijgekomen sinds juni en hij heeft vergunning om op de wal een klein natuurstrandje aan te leggen, afgebakend met lijnen en boeitjes zodat er geen speervissers meer kunnen komen. Het wordt nog een mooi oord daar!

aan de mooring bij George

aan de mooring bij George

aan de mooring onder Taormina

aan de mooring onder Taormina

 

Oversteek van de Golf van Taranto: 72 mijl naar Crotone

Om half zeven staan we op en om kwart over zeven zijn we buiten de haven. We willen voor het donker is in Crotone aankomen, vandaar. De eerste 54 mijl is er geen wind, daarna komt er een briesje opzetten uit zuidoost en dat neemt toe tot 13 knopen, dus we zeilen de laatste uurtjes lekker hard.

vertrek uit Gallipoli

vertrek uit Gallipoli

 

WEhalen pizza halen in de stad (geen zin in koken na 12 uur varen). De volgende dag onweert het in de nacht en ochtend, dus blijven we. We verkennen de oude stad, die vanaf de oude Grieken tot en met Karel V belangrijk was vanwege zijn strategische ligging.Nu is het een wat rommelige plaats, die wel opgeknapt wordt. Aan de haven is het bijvoorbeeld allemaal prima voor elkaar en gezellig, maar erachter bij het fort van Karel V is het rommelig en niet echt welvarend te noemen.

Crotone was de zelfgekozen domicilie in ballingschap van Pythagoras. Hij stichtte hier zijn school voor filosofie en wiskunde. Van de eerste is weinig meer bekend, de tweede kent iedereen die de middelbare school heeft bezocht natuurlijk maar al te goed.

Ook was hier een groot tempelcomplex bij Cap Colonne, waar Hera werd vereerd. Dat is helemaal verwoest in de Punische oorlogen en daarna nog door een grote aardbeving. Er staat nog 1 grote zuil overeind, vandaar de huidige naam “Cap Colonne”.

koffietje in de oude stad

koffietje in de oude stad

straatje in de oude stad van Crotone

straatje in de oude stad van Crotone

uitzicht vanaf het oude fort op de haven en de 'woonomgeving' van Crotone

uitzicht vanaf het oude fort op de haven en de ‘woonomgeving’ van Crotone

 

29 augustus: Martijn komt aan en er komt ook direct wind!

We halen Martijn van het vliegveld in Brindisi na onze excursie naar de wijnmaker en Lecce. Heel goed en fijn om elkaar weer te zien na 2 maanden! Onder het rijden naar Leuca praten we bij over van alles en nog wat. Boodschappen gedaan en lekker uit eten daarna bij Fedele.

We zeilen de volgende dag 30 mijl naar Gallipoli en hebben zowaar de hele dag wind! Gallipoli is een mooie citadel met oude straatjes en leuke terrasjes, hoog boven de zee. Martijn trakteert op een glaasje op de mooiste plek en krijgen er lekkere hapjes bij cadeau.

Martijn geniet mee

Martijn geniet mee

DSC_0604

Gallipoli

Gallipoli

Gallipoli

Gallipoli

kaartje: Leuca op het uiterste puntje van de hak

kaartje: Leuca ligt op het uiterste puntje van de hak (niet aangegeven jammer genoeg)

Puglia, streek van de primitivo

Naast zeilen houden we ook van een lekkere wijn. Die wordt hier zeker gemaakt! In Puglia vinden de druiven “Primitivo” en “Negro Amaro” hun oorsprong. Daarnaast wordt ook nog rode wijn gemaakt van de “Malvasia” en witte wijn van de “Fiano” druif en sinds kort ook van “Sauvignon Blanc”.

Wij bezochten het wijnhuis van Guardini, dat al 900 jaar in de familie is en al die eeuwen wijn en olijfolie produceert. We kregen een rondleiding en proeverij van de jongste telg van de familie. Hij vertelde ons dat zij het liefst geen blends maken maar zuivere wijnen van 1 druivensoort. En liefst niet gerijpt op eiken maar in grote betonnen cuves, om de smaak zo zuiver mogelijk te houden.

Ook leuk om te weten is dat deze hele oude wijnproducent zijn eigen kelders bouwde in de 16e eeuw en daar eerst alleen olijfolie perste, later ook wijn bottelde, maar alleen voor eigen gebruik. De bulk ging in grote vaten naar handelaren. Pas sinds 1993 bottelen ze zelf en wordt de wijn onder eigen merk verkocht.

Wij konden het niet nalaten op wat in te slaan natuurlijk….DSC_0599 DSC_0600

wijnkelders van Guardini uit de 16e eeuw

wijnkelders van Guardini uit de 16e eeuw

na de wijnproeverij nog even naar Lecce, waar we weer een amfitheater aantroffen....

na de wijnproeverij nog even naar Lecce, waar we weer een amfitheater aantroffen….

Finis Terrae (2)

Leuca heette in de Romeinse tijd ook “finis terrae”. Wij kennen die term van Cap Finisterre in Noord Spanje, die we in 2013 rondden……,maar ook hier dus, en met recht. Bij de vuurtoren op de uiterste punt is een grote kerk en een klooster. Vanaf dat punt kijk je over de Ionische zee naar het oosten en noorden en de andere kant op over de Adriatische zee naar het westen. Indrukwekkend!

de vuurtoren van "finis terrae"

de vuurtoren van “finis terrae”

het waait hier nooit, toch staat alles scheef

het waait hier nooit?, toch staat alles scheef

uitzicht op de haven van bovenaf bij de vuurtoren

uitzicht op de haven van bovenaf bij de vuurtoren

Eos Rhododaktylos

We vertrekken de 27e augustus heel vroeg in de ochtend vanuit Othonoi. Zo vroeg dat we de rozevingerige Eos zien (in het Latijn “Aurora”). Het laatste puntje Griekenland laten we achter ons en 48 mijl later zeilen we Santa Maria di Leuca binnen, op het uiterste puntje van de hak van de laars van Italië.

de Eos bij Othonoi

de Eos bij Othonoi

dag Griekenland....

dag Griekenland….