14 juni 2016: we zijn weer op de boot. 15 en 16 juni: lekker even bijpraten
We kwamen om 16:00 aan in Marina di Ragusa, de boot lag netjes bij de werf op ons te wachten. Alles prima in orde.
De dag erna poetsen we dek en kuip en binnen uitgebreid.
Aan het einde van de dag komen Maarten en Francoise bij ons aan boord; heerlijk op de boot gegeten en bijgepraat. Donderdag 16 juni gaan we samen op stap met hun huurauto naar Ragusa. ’s Avonds gaan we eten bij onze stamkroeg Il Delfino Vince, aan het strand. We genieten weer volop!
twee weken op de Aurora als vakantiehuis
We blijven vanaf 1 tot en met 13 november in de haven van Marina di Ragusa en we vermaken ons uitstekend. Na een paar wisselvallige dagen met onweer wordt het rustig najaarsweer. Dat betekent hier “weinig wind, blauwe lucht en overdag 22-23 graden” overdag en ’s-Nachts lekker koel. We willen niet meer weg….
de marina..
we fietsen naar een natuurgebied 4 km buiten de marina
alle crews hebben wel een stel fietsjes, de haven is namelijk nogal groot
BBQ van de boat-crews
BBQ door de mannen van de marina
We gaan een dagje met de bus naar Ragusa (30km in het binnenland) en huren ook een dag een auto, waarmee we het middeleeuwse kanteel van Donnafugata, dat sinds 1300 altijd familiebezit is geweest tot het in 1982 verkocht is aan de gemeente. De film “I Vicere” (The Viceroys) is hier opgenomen in 2007. Ook kopen we echte ambachtelijke kaas in het boerderijtje dat gewoon aan de ingang van het kasteel staat.
kasteel Donnafugata
kaasboertje bij de kasteel-oprit
Daarna rijden we naar de baroksteden Modica en Scicli, die beide helemaal opnieuw zijn opgebouwd na een aardbeving in 1693, net zoals Ragusa en Noto. Veel cultuur dus. In Modica ontdekken we naast veel kerken ook de originele manier van chocolade-productie, die hier door de Spanjaarden is geïntroduceerd toen zij Sicilië beheersten: De cacaoboter wordt niet gesmolten maar lauw verwarmd en vaak gemengd met natuurlijke verse ingrediënten als vanille, gember, kaneel, zeezout e.d. De smaak is geweldig en de chocola is veel “korreliger” dan wij kennen omdat de suiker door de lagere temperatuur niet helemaal gesmolten is bij de bereiding. Weer iets geleerd….
1 van de kathedralen van Modica
daar komt het woord “chocolade” dus vandaan
oude chocolaterie in Modica
Zicht op Modica vanaf de bovenstad
We maken afspraken voor het voorjaar om de boot op het droge te zetten, zo nodig te antifoulen en de seal van de saildrive te vervangen. Ook bestellen we bij de lokale zeilmaker een nieuwe zeilhuik. Ook hier een goede professionele aanpak dus we hebben er wel vertrouwen in.
Terug naar Marina di Ragusa
Na 2 weken zijn we terug in onze winterplek. Afgelopen zaterdag voeren we met tegenwind, dus op de motor, de 35 mijl van Licata naar Marina di Ragusa. De onweersbuien bleven gelukkig op zee maar het voelde niet helemaal prettig om daar dicht langs te moeten varen.
onweerslucht
Na aankomst in onze haven tankten we direct de dieseltank vol voor de winter (om condens in de tank te voorkomen) en werden we weer prima geholpen bij het aanleggen met flinke zijwind in onze box. We liggen mooi vrij van onze buren en we merken dat dit wel zo prettig is, als het zaterdag en zondag hard waait (wind nog steeds dwars) en flinke onweersbuien met veel regen overkomen. We vertrouwen het wel om de Aurora zo achter te laten straks. Zondag kunnen ook eindelijk weer eens de was doen, want er zijn hier in Italië ( en ook Sicilië) bijna nergens wasmachines in de havens. Tussen 2 onweersbuien gaan we terug naar de boot en blijven daar ook de rest van de dag
Inmiddels worden we al aardig opgenomen in de live-aboard gemeenschap hier. Er liggen 150 boten van allerlei nationaliteiten. Op 45 boten blijven de mensen overwinteren aan boord. Daarom wordt er ook veel georganiseerd, zoals een dagelijks VHF-roll-call, tweemaal per week happy hour in een bar enzovoorts. Het doet een beetje denken aan de sfeer in Las Palmas voor de start van de ARC, maar dan zonder de collectieve spanning van het naderende avontuur. Op maandagavond hebben we een gezellige borrel we met een aantal Nederlanders bij ons aan boord. Vandaag op de fiets naar de markt, die helaas tegenviel. De rest van de dag klusjes aan boord gedaan en zo meteen gaan we naar de eerste”havenborrel”.
We ontdekken nog een voordeel van deze haven: er zijn 2 zoetwaterbronnen in het havenbekken en dat scheelt enorm in de aangroei tijdens de wintermaanden!
Uitzicht vanaf het dorpsplein van Marina di Ragusa
Empedocle naar Licata: lekker zeilen op zijn mediterraans
We voeren weg met mooi weer, windstil helaas. De buien, die in de avond en nacht vielen, zijn helemaal weg! We konden halverwege de motor uitzetten en dobberden met 3-5 knopen naar Licata, waar we al vroeg in de middag aankwamen. Tijd om het plaatsje te verkennen wat eigenlijk leuker bleek te zijn dan we dachten. Naast de grotere, maar wat vervallen palazzi liepen we door de kleine straatjes bij de vissershaven. We gingen ook maar direct langs de grote Conad supermarkt vlakbij de haven en sloegen goed in.
Licata: het gemeentehuis
straatje in het centrum van Licata
29 oktober: weer in Empedocle
Vandaag 28 mijl op de motorgevaren, want de wind liet het weer eens afweten. We vertrokken in de miezer-regen, na veel onweer en harde regen in de nacht. Maar al snel klaarde het weer op en we hebben lekker in de zon kunnen genieten. Vanavond voor 3 euro met zijn tweetjes pizza gehaald! 3 soorten, vers bereid en heerlijk. De veerboot uit Lampedusa (zonder vluchtelingen) kwam zojuist aan. In de kleine havenkom moet hij 180 graden draaien en dan netjes achteruit voor de wal komen, tussen een andere veerboot en de hoek van de haven. Toch lastig voor een boot van 400 voet! Bij het laatste deel van deze manoeuvre gooide hij zijn anker aan loef overboord ondanks de duidelijk goede werking van zijn boegschroef. Misschien uit veiligheid of voorzichtigheid?
de veerboot legt aan
28 oktober: Aan de wind met stralende zon naar Sciacca
We zeilen!. lekker hoog aan de wind onder vol tuig met ca 12 knopen true. Dit is waarom we hier willen varen! Eind oktober en dan dit weertje…. We komen in Sciacca (spreek uit “Tsjakka”) en bezoeken het historische centrum, hoog boven de haven gelegen. Mooie oude gebouwen en heel gezellige smalle straatjes. In de avondschemering lopen we de trappen weer af en komen langs de vissershaven, waar volop gewerkt wordt op werfjes en in werkplaatsjes. De vissers zelf genieten van een birra na een dag hard werken. Wij eten lekker aan boord.
Sciacca van zee
zicht op de haven van Sciacca vanaf de oude bovenstad
straatjes in Sciacca
26 oktober: Naar Marsala
wijn- en marsalawinkel van Florio
We varen naar Marsala met tegenwind en rare golven waar we bij de Polaris werf een goed plekje vinden. Het blijft nl. ZO waaien de komende dagen en daar moeten wij juist heen. We bezoeken dus de Florio wijn- en Marsalawinkel en blijven een dagje liggen. De werf doet ons nog een goed aanbod voor een hellingbeurt in het voorjaar, dus wie weet. Ze zijn ook al 35 jaar Volvo Penta dealer dus ook de motor kan dan even een beurt krijgen. We houden het in beraad…
25 oktober: Isola Favignana
maquette van een matanza
We varen 11 mijl, voorbij Marsala, naar Favignana, 1 van de Egadische eilanden voor de westpunt van Sicilië. Leuk klein dorpje op het eiland, dat in 1860 de grootste tonijn-inblikkerij kreeg die je ooit gezien hebt. De familie Florio, ook beroemd van de Marsala-wijnen, kocht de 3 eilanden in 1860 en exploiteerde de tonijnvangst met Matanza’s. Dat zijn enorme drijfnetten in de vorm van fuiken waar de tonijnen in hele scholen tegelijk in kwamen. De tonijntrek komt namelijk 2 keer per jaar precies hier langs! In de oude fabriek is nu een museum waar je kunt zien hoe dat allemaal ging, met roeiboten en handkracht van honderden mensen tegelijk bij het binnenhalen van de netten.
oude roeiboten voor de tonijnvangst in hun boothuis van de tonijnfabriek
de inblikkerij, nu museum
Frans voor de ankers waarmee de drijfnetten vastlagen
Marleen koopt verse mandarijnen in het dorp Favignana
Passagieren in “Afrikaans Sicilië”
23 oktober: we huren een auto want het waait N-6 en dat blijft nog even zo. We rijden naar Castellovetrano en Selinunte. In Castellovetrano lopen we rond in het oude stadscentrum met mooie gebouwen maar ook wel wat vergane glorie.
fitness op de steiger
We stoppen onderweg bij de kleinschalige olijfolie-fabrikant die in volle actie is. Er komen continu bestelbusjes, auto’s met aanhanger en tractoren met karren aan, die hun eigen oogst hier komen inleveren. Het is geen cooperativa, maar een private perserij die sinds 5 jaar wordt gerund door een echtpaar. Zij persen voor de boeren, die de olijfolie zelf weer meenemen om te bottelen. Maar ze maken ook hele mooie olie onder hun eigen merk en ook aanverwante produkten, tot en met olijfpate. We kopen olie van 1 dag oud, die heerlijk is, en een potje olijvenpaté.
de olijfolie wordt voor ons gebottled
de olijfperserij
In Selinunte lopen we vol verwondering langs de fraaie tempels en over de agora. We zijn diep onder de indruk, zeker als we op de terugweg ook de originele steengroeve bezoeken waar de Grieken de zandstenen kolommen voor de zuilen uithakten. Je kunt nog precies zien hoe ze dat deden!
de tempels van Selinunte
de steengroeve waar de zuilen in delen werden uitgehakt door de Grieken in de 7e eeuw voor Christus
Vandaag, 24 oktober, bezoeken we Marsala, weer een mooie oude stad met veel Italiaanse geschiedenis. Mooie oude palazzos van de aristocratische families en natuurlijk de poort van Garibaldi. In 1860 landde hij hier met zijn 1000 man als start voor zijn missie om Italië tot 1 land te smeden.
de poort van Garibaldi in Marsala
Daarna nog tussen de zoutpannen gelunched en Pieter en Brigitte op het vliegveld afgezet. Weer terug naar de boot in Mazara del Vallo. Wel een stuk stiller zo met ons tweetjes….
de zoutpannen ten noorden van Marsala, die vroeger door windmolens werden drooggemalen
21 oktober: zeilen naar Mazara del Vallo
Weer een lekker dagje zeilen, hoewel het begint met een regenbuitje. Daarna klaart het op en we komen om 14:30 in Mazara del Vallo aan. Dit ligt net op de ZW-punt van Sicilië en is een smeltkroes van Afrikaanse en Europese cultuur. Veel Tunesiërs die een winkeltje exploiteren of gewoon op een terrasje zitten.
De wind draait naar het NW en trekt hard aan. We leggen extra lijnen voor en achter en zorgen dat we goed vrijliggen van de steiger.
jezuïtenklooster in Mazara
antipasti a la Mazara
Gelukkig gaat alles goed en worden we de volgende ochtend wakker zonder schade, maar wel met veel wind en regen. Passagieren doen we later als het droog is.
welkom in Mazara
20 oktober: zeilen!
Vandaag zeilen we. We vertrekken uit Empedocle met weinig wind maar die trekt later aan.
Vertrek uit Empedocle
We zeilen naar Sciacca, Heerlijk voor de wind afkruisen met de genua op de boom. We timen de gijp perfect en komen precies voor de havenmonding uit.
Sciacca is weer een grotere jachthaven maar wel wat sleets. De electra hangt er losjes bij maar alles werkt wel. We eten heerlijk in een piepklein restaurant met alleen Italiaanse gasten, 3 gangen met wijn voor 25 euro p.p. Zwaardvis a la Palermo, heerlijk!
Sciacca vanaf zee
19 oktober: we tuffen verder… naar Empedocle
Weer geen wind, dus het motorzeil doet zijn werk. We varen langs Agrigento en zien de tempels vanaf de zee. We bezoeken ze misschien later nog. In Empedocle liggen we in een hoekje van de commerciële haven waar 2 vrachtschepen liggen en de ferry naar Lampedusa aanlegt. We zijn de enige gasten in de jachthaven.
lunchen terwijl we dobberen
Empedocles, de naamgever van deze haven, stortte zich in de krater van de Etna om te bewijzen dat hij goddelijk en onsterfelijk was. Maar de Etna spuwde 1 van zijn sandalen weer uit en prikte het sprookje door….
Wij liepen door het slaperige stadje en kochten verse gambera rosa en lekkere groenten op een marktje.
haven van Empedocle bij het uitvaren
trap in Empedocle
18 oktober: we varen weer!
Vandaag starten we de motor en tanken diesel. Er is namelijk geen wind! we tuffen 35 mijl naar Licata. Ook dit is een overwinteraars-jachthaven, maar duidelijk minder goed geoutilleerd en minder gezellig. Ook de plaats zelf is niet echt bijzonder..
vlaggen op de havenpier van marina di Ragusa
Pieter in Marina di Ragusa
zwemmen doen we elke dag hier…
16 oktober: terug op de boot!
We vliegen met Pieter en Brigitte samen naar Comiso, het vliegveldje vlakbij Ragusa. We landen in het donker, nemen de taxi die voor ons klaar staat en vinden “op de tast” de boot terug. Alles is gelukking in orde. Na de walstroom aangesloten te hebben, gaan we lekker op de wal eten.
De volgende dag richten we de boot weer in, gaan boodschappen doen en genieten vooral van het heerlijke warme weer met stralende zon.
29 en 30 juli: de laatste stukjes zeilen voorlopig; naar Marina di Ragusa
Op 29 juli varen we om een uur of 12 de haven van Syracuse uit. Eerst lekkere dingen op de markt gehaald en camping gaz flessen omgewisseld. In Frankrijk wilden ze onze lege flessen uit de Carieb niet omwisselen omdat er geen camping gaz logo op stond, maar dat was hier geen probleem.
We varen naar Marzamemi, een soort wadden- en stranddorp op de uiterste zuid-oost punt van Sicilië. Lekker gezeild, op het laatst kruisen met 12 knopen ware wind. “Voor de deur” van de haven ligt een uitgebreide mosselkwekerij.
mosselkwekerij bij marzamemi in de ochtend van 30 juli: windstil!
30 juli is onze laatste zeildag voorlopig; 36 mijl naar marina di Ragusa, waarvan we de laatste 10 mijl gelukkig nog kunnen zeilen (als de seabreeze eindelijk opsteekt). Het voelt koeler aan op het water en er is een lichte swell in het begin. Duidelijk is dat we hier op een groter stuk zee komen tussen Noord Afrika en Italië. We zien nog geen bootjes met vluchtelingen, wel veel meer kustwacht-activiteit dan eerder.
Marina di Ragusa is tip-top! Met Europees geld gebouwd en gereed in 2009, toen de crisis op zijn hoogtepunt was. Dus hebben ze te weinig vaste klanten weten te krijgen en bieden ze de aantrekkelijkste tarieven, zeker om je boot in de winter achter te laten. Dat overwegen we dus ook serieus want je ligt hier goed beschermd. Het lijkt wel wat op de marina’s die we langs de Spaanse costa’s hebben gezien, maar Italië is gewoon net leuker.
vlaggen op de havenpier van marina di Ragusa
We worden verwelkomd met een smile en professionele hulp, zowel door de marinero als in de officina. We liggen aan een nog vrijwel lege steiger maar deze is schijnbaar al volgeboekt voor alle winterliggers, voor ons is ook alvast een plekje, ook al komen we nog terug later in het jaar. Direct de was gedaan, wifi doet het zomaar en er is een warme bakker en een leuke bar in de haven. Verder een leuk oud dorpscentrum met allerlei vertier en mooie stranden. We snappen dat er ook mensen zijn die hier op de boot overwinteren.
We kunnen de boot ook droog zetten in de winter als we dat willen want er is ook een flinke werf bij deze marina; dat gaan we maar eens verder beoordelen.
Syracuse, leuke en mooie oude stad
28 juli: Na de motorservice varen we om 12 uur weg. Op naar Syracuse dat maar 20 mijl verderop ligt. De stad Catania laten we dus liggen en bewaren we wel voor een volgende keer.
We varen naar Syracuse waar we aanleggen in een wat eenvoudige maar gezellige kleine jachthaven. Je loopt direct de oude stad in. Tigerlily ligt er ook en we praten even gezellig over ons beider ervaringen.
Syracuse is een van de belangrijkste bolwerken van het Magna Graecia geweest en stak zelfs de stad Athene een tijd naar de kroon. De Grieken kozen deze locatie heel zorgvuldig: bijna op de zuid-oost punt van Sicilië, dus strategisch gelegen, vruchtbare grond alom, geen gevaar van de Etna meer, die te ver weg is. En natuurlijk de schitterende natuurlijk haven/baai die door een schiereiland beschermd wordt. Bovenop de Griekse stad zijn flink wat “lagen” van opeenvolgende beschavingen gebouwd, maar middenin de oude stad is nog een mooie ruïne van de tempel van Apollo en in de muren van de kathedraal zijn de Dorische zuilen van een oude Griekse tempel te zien. De oude tempel met zijn originele maatvoering is gewoon gebruikt als frame voor de kathedraal!
voor de tempelruïne van Apollo
Originele Griekse zuilen als frame in de muur van de kathedraal in Ortigia, de oude stad
Syracuse met de Tigerlily op de voorgrond
fort bij de ingang van de haven/baai van Syracuse
Syracuse is ook een stad om lekker rond te dwalen over de markt en verse zwaardvis en andere lekkernijen te kopen. De sfeer is heel open en vriendelijk, wat we trouwens tot nu toe op Sicilië steeds merken. Anders dan we gedacht en gelezen hadden.
We besluiten om lekker uit eten te gaan. We eten het beste van de hele reis! In het kleine restaurant Dioniso met echt alleen Siciliaanse gerechten en wijnen. De eigenaar beslist welke wijn je krijgt als je je gerechten hebt uitgezocht en je voorkeur voor soort wijn of druif hebt verteld. We krijgen een fantastische Grillo, biologisch gemaakt. We eten als antipasta Beccafica, maar dan de “poor mans version”. Zoek dat maar eens op… Wie het weet mag het komen proeven in Naarden.
Spada (zwaardvis) kopen op de markt in Ortigia, de oude stad op het schiereiland
Lavakust, de Etna steeds in zicht en de Cyclopen
We varen van Taormina verder naar het zuiden en willen ankeren tussen de Cyclopen en de kust bij het dorpje Arcitreza. De cyclopen zijn 3 rotsen die hier voor Odysseus’ boeg in het water werden gesmeten om hem de pas af te snijden wat natuurlijk niet lukte. Ze liggen er nu vredig bij en vormen een natuurgebied waar, ondanks een ankerverbod, allerlei kleine Italiaanse bootje liggen en druk gezwommen wordt. Voor ons is de ankerplek en het haventje te klein, vinden we. We varen achteruit weer naar buiten.
de 3 cyclopen met Arcitreza op de achtergrond
We zien Tigerlily, een Amerikaanse boot die vorig jaar ook met de ARC Europe zou meevaren maar toen op het laatste moment moesten afhaken. Ze hebben hun boot, een Pacific Seacraft van 31 voet, nu per vrachtschip naar Genua laten brengen en varen toevallig ongeveer de zelfde route als wij. Maar we zien ze nu pas….
We varen naar Ognina, een kleine vissershaven in een voorstad van Catania. De havenmeester is ook Volvo Penta dealer en de volgende ochtend krijgt de motor een servicebeurt. Dat was ook al weer een jaar geleden voor het laatst gebeurd in Almerimar (Zuid Spanje).
26 juli: zeilen naar….Taormina
Frédérique en Jeroen zijn weer vertrokken en we zeilen met ons tweetjes een stukje door de straat van Messina. Eindelijk weer eens echte wind! We zien de grootste dolfijnen ooit langs onze boot springen!
Ook zien we verschillende zwaarvissersboten.
zwaardvissers. De schipper zit in de mast en de harpoenier springt op bevel op de boegspriet van 12 meter lang. Alleen bij minder dan 8 knopen wind schat ik in….
We pakken een mooring van George op in de baai onder Taormina, waar we eergisteren al waren… Nu het uitzicht op de Etna vanuit onze eigen kuip dus. Lekker zwemmen.
Mega dolfijnen!
de Etna bij zonsondergang
Cultureel passagieren: Villa Casale en Taormina
We rijden 2 dagen rond op Sicilië onder bezielende begeleiding van Jeroen die hier eerder was. Hoogtepunten zijn de uniek bewaarde Romeinse Villa Casale (dankzij een aardverschuiving eeuwenlang onder de grond verborgen is gebleven). Schitterend bewaarde mozaïeken en heel mooi heropgebouwde delen van de villa geven een beeld van de indrukwekkende architectuur maar ook een inkijkje in het leven ven de Romeinen. Jammer dat niet echt bekend is wie de dominus was van deze villa.
Daarna naar Taormina waar we natuurlijk het prachtig gelegen Griekse amfitheater (met uitzicht op de Etna) bekeken en vervolgens heerlijk gegeten hebben in het oude stadje. Net onder de drukke straat met alle bruiloften en toeristen in een echt leuk italiaans restaurant La Dracena. Dat is geen draak maar een boom die in de tuin staat…
de beroemde bikini’s van Romeinse sportheldinnen in de Villa Casale
mozaïek in Villa Casale
Taormina: het theater met de Etna als decor
De straat van Messina: Overdreef Odysseus of hebben wij gewoon geluk?
23 juli varen we van Vulcano, éém van de Eolische eilanden, naar Messina. Twee rampzalige stukken zee voor Odysseus in een tochtje van 43 mijl. Aeolus gaf ons dan wel geen zak met alle winden van de wereld mee, zoals Odysseus hier kreeg, maar wij hadden ook geen ongehoorzame bemanning die de zak op een onbewaakt ogenblik openmaakte. Gevolg: geen wind en op de motor.
gehoorzame bemanning,dus geen problemen met Aeolus
In de straat van Messina varen we ook zonder enig merkbaar natuurgeweld tussen Scylla en Charibdis door (of het moeten de stroomrafelingen zijn, maar die zijn peanuts vergeleken met de race of Alderney). We bereiken veilig de haven van Messina. Een wat rommelige stad, geen echte bestemming. Wel een indrukwekkende klok in de nieuwe kathedraal, die in begin 20e eeuw na de zoveelste aardbeving werd gebouwd. Zelfs de stand van de maan is zichtbaar.
klokkenspel met planeten en sterrenbeelden in Messina
Maar vanaf hier huren we een auto om mee op stap te gaan.
Naar de Eolische eilanden
Na Palinuro varen we eerst naar Cetraro, een nietszeggende haven verder naar het zuiden. We bezoeken er de Lidl, waar we eindelijk Griekse yoghurt kopen, die nergens in Italië te vinden is. Lidl heeft precies dezelfde als in Nederland in het koelschap, zo weet onze zuivelmarketeer. We moesten er wel 2 kilometer voor heen en weer lopen in de hitte.
De volgende dag varen we 85 mijl (alles op de motor) naar de Eolische eilanden, die ten noorden van Sicilië liggen en vulkanisch zijn. We staan om 5 uur op en varen met het eerste daglicht de haven uit, dit om met daglicht aan te komen. Als we moeten ankeren is dat wel zo prettig.
We varen langs de Stromboli, die nog actief is. Echt een vulkaan die uit zee oprijst zoals een kind een vulkaan tekent. Inclusief de rook uit de top.
Stromboli in zicht
Frédérique en Jeroen met Stromboli op de achtergrond
Er liggen 2 dorpjes op dit eiland, waar de diehards gewoon blijven wonen ondanks het risico op een uitbarsting. Ze zijn onderling alleen per boot bereikbaar en hebben elk hun eigen school. Je kunt er ankeren, maar er is niet veel te beleven. We besluiten door te varen naar Vulcano, het andere eiland met een nog actieve vulkaan. Daar leggen we om half zeven in de avond aan bij een paar moorings, die door een locale ormettagiori zijn neergelegd. Met de dinghy varen we naar het dorpje, wat erg eenvoudig is. We kopen wat in een open kraam en lopen langs de modderbaden waar mensen in rondwentelen en helemaal wit geschminkt tevoorschijn komen uit het water. Het ruikt er natuurlijk “heerlijk” naar zwavel.
winkel /kraam op Vulcano; het lijkt wel op de Carieb….
Het actieve deel van de vulkaan op Vulcano
Zeilen naar Palinuro
20 juli : We varen om 9:40 de haven van Amalfi weer uit. Eigenlijk een beetje te kort om hier maar 1 avond te zijn.
Maar we willen vandaag een flinke afstand maken, 54 mijl naar Palinuro, en er is weer eens weinig wind. Gelukkig komt in de middag de seabreeze wel opzetten, maar die komt van achteren in plaats van van opzij, zoals je verwacht als je langs de kust vaart. De spi kon erop dus. Zo konden we lekker nog wat mijlen zeilen.
We ankeren achter Capo Palinuro in een schitterende en stille baai, met nog een 8 andere jachten. De strandtent is al bijna dicht als we om 18 uur aankomen, dus ook van die kant geen herrie.
Palinuro is beroemd uit de Griekse mythologie omdat Palinouros, de stuurman van Aeneas hier aanspoelde (met de helmstok van het schip nog in zijn hand) en werd vermoord door de locals. Bij de aankomst bij de Styx, na zijn dood, vertelde hij zijn verhaal dat hij met Aeneas juist daarvoor Scylla en Charibdis ( de straat van Messina) had getrotseerd en, vermoeid door deze strijd, in slaap was gevallen en overboord was geslagen. Sybil gelooft hem, maar, omdat de barbaren hem niet begraven hebben, kan hij niet de Styx over en de eeuwige jachtvelden bereiken. Zij stelt hem wel gerust en vertelt hem dat hij eeuwig herinnerd zal worden. Vandaar de naam van deze kaap waar nog ruïnes zijn waarvan gezegd wordt dat ze zijn graftombe bevatten.
Wij genieten gewoon van het mooie uitzicht vanuit de kuip met een BBQ met de Cobb op het achterdek. Heerlijk!
Palinuro in de ochtendzon
Palinuro na zonsondergang
Naar Capri en Amalfi
Met Frédérique en Jeroen varen we de golf van Napels over, langs Capri met de beroemde bogen waar motorboten onderdoor kunnen varen, maar wij niet. We zwemmen wel even bij deze mooie plek.
Capri!
Dan naar Amalfi, waar we op 10 meter van het stadsstrand aan een steiger komen te liggen. We mogen zelf niet aanleggen maar de havenmeester stapt aan boord en neemt gewoon het roer over. Hij weet duidelijk wat hij doet!
strand 10 meter voor de boot in Amalfi!
We stappen om 18:30 uur de wal op en het eerste wat we zien is een Fiat 500 Spider (de enige ter wereld, schatten we zo in).
Spider!
Amalfi is echt op en top Italiaans! We bekijken de mooie kerk, drinken wat op een terrasje en besluiten pizza te eten met een lokaal rood wijntje op het plein. Heerlijk!
kerk in Amalfi
De volgende ochtend om 07:00 uur worden we gewekt door de lokale bevolking die al op het strand zit en vlakbij de boot zwemt. Het wordt weer een warme dag!
Vertrek uit Amalfi: op en top Italië
De Aurora op reis 