Langs de zuidkust van Malta naar Il Hofra Bay
27 juni: Onze trouwdag! We varen langs de zuidkant van Malta, langs de tempels en baaien die we eerder per auto bezochten. Mooi tochtje, maar weinig wind.
Il Hofra Bay. Doorkijkje naar de tweede baai!
We ankeren om de hoek van de zuidpunt in één van de twee baaien van Il Hofra. Mooi en beschut gelegen in een grote halfronde baai van gele zandsteen, zijn we de enige boot. We genieten van een heerlijke avond met rosé champagne van Ferrari (cadeautje van Silvio en Antonella, onze vrienden uit Ragusa). Heerlijk!
Trouwdag! In de avond komen er nog wat kleine vissersbootjes met drijfnetten die ze met de hand uitzetten en steeds opnieuw binnenhalen. Vermoeiend met weinig opbrengst, maar wel leuk om naar te kijken….
Gozo (2)
We blijven nog 2 dagen, want het is hier gewoon leuk. We pompen de rubberboot op, we doen wat klusjes aan boord en testen de gopro, die het prima doet. De bediening is supersimpel.
26 juni starten we onze “circumnavigation” van het eiland Gozo om 11 uur. Het is wel 24 mijl varen om het hele eiland heen…..We varen de baai van Fungus Rock in maar ankeren er niet, nog steeds westenwind.
ankerbaai St Nicolas bij Comino
We varen ook langs de baai van Marsalforn, maar we hebben onze zinnen gezet op een andere ankerbaai aan de noordkant van Comino, het nog kleinere zusje van Gozo. Daar liggen we met 4 boten nadat alle tripperboats zijn vertrokken. Mooi en heerlijk rustig. In de ochtend verschijnt de werkboot met bouwvakkers en machines om de weg op het eiland te verbeteren.
de bouwvakkers arriveren om 09:00 uur.
Gozo
22 juni varen we naar het kleinere zustereiland van Malta, Gozo. In de haven van Mgarr is het gezellig, echt een eilandgevoel na de grote stad. De volgende dag verkennen we het eiland per huurauto; je rijdt het in 3 uur helemaal rond…
haven van Mgarr (Gozo)
We bekijken de citadel en kathedraal van Vittoria, de hoofdstad. Daarna bezoeken we weer prehistorische tempels zoals ook op Malta. Lunch in Marsalforn, een kustplaatsje aan de noordkant met een leuke ankerbaai, misschien iets voor over een paar dagen?
interieur van de kathedraal van Vittoria; de koepel is niet echt maar op een plat vlak geschilderd…..
Daarna rijden we naar Fungus Rock, een rots die voor een cirkelvormige baai met hoge rotswanden ligt en waarachter je kan ankeren. Mooi en spectaculair, maar het is wel onrustig met westenwind. We varen er later langs. In de avond rijden we naar het dorp Gharb, waar Nicky en Rhona hun buitenhuis hebben, een heel oude boerderij, omgebouwd tot woonhuis, midden in het dorp We borrelen er en gaan eten met ze in een authentiek dorpsrestaurantje. Heerlijke vis
de baai van Fungus Rock; de 2 BN-ers op de foto waren er toevallig ook….
19 t/m 21 juni: we verkennen Malta
We gaan een avond op stap met Nikki en zijn vrouw Rona. Marleen kent Nikki van Pearson College. Hij is archtect in Sliema en zijn vrouw en hij runnen samen de praktijk. Zij laten ons Valetta zien en nemen ons uit eten bij de Grand Harbour, aan de andere kant van de oude stad. Leuk!
De volgende dag gaan we met de bus op stap en verkennen Valetta zelf. Indrukwekkende vestingwerken en mooie grote huizen (paleizen) en natuurlijk de St. John’s Co Cathedral. Veel lopen!
Friesland Campina is ook present
Daarna 2 dagen met een huurauto het eiland over. Veel mooie dingen gezien, waaronder de catacomben van Rabat, het oude stadje Mdina, de opgravingen van oude tempels van 3400 voor Christus (vergelijkbaar met Stonehenge maar veel mooier intact en beter voor de bezoeker uitgelegd).
tempelruïnes aan de zuidkust van Malta
We bezoeken ook per bootje de Blue Grotto, toeristen als we zijn. Toch wel heel mooi
Blue Grotto
Malta is wel een vreemde smeltkroes van Noord Afrikaanse, Engelse en Italiaanse invloed. Het gaat hier best goed met het land en de mensen zo te zien. De grote steden zijn heel druk, veel verkeer overal en heel veel mooi opgeknapte huizen. Toch kom je ook door minder bedeelde buurten en dorpen en zie je dat de EU subsidie hier ook rijkelijk wordt uitgedeeld. Zal wel nodig zijn…..
Schengen is tijdelijk “suspended” vanwege het EU presidentschap van Malta het afgelopen half jaar. Dat klinkt tegenstrijdig maar om veiligheidsredenen is dit als eilandbewoner natuurlijk wel effectief bedacht om terrorisme te weren. Wij moeten dus inklaren en onze paspoorten staan nu in het systeem. Ben benieuwd wat er gebeurt als we zomaar weer wegvaren naar Italië…..
Naar Malta!
Na een dagje Siracusa, waar we onze bekende plekjes bezochten (de watersportwinkel, de vis- en groentekramen op de dagelijkse markt en onze favoriete bar aan het water) varen we op 15 juni weer weg. Eerst zeilen, daarna het laatste stuk op de motor want de wind viel weer eens weg.
ons favoriete terras in Siracusa
Mazarmemi aangedaan, ook hier weer even gepassagierd en een drankje gedaan bij de oude tonijnfabriek die is omgebouwd tot het uitgaanscentrum met restaurants, leuke terrassen en een grote feestzaal.
en dit is ons favoriete terras in Mazarmemi, ook leuk!
17 juni: we gooien om 06:20 los en zetten koers naar Malta. De voorspelling klopt precies: De eerste 30 mijl is er nauwelijks wind en daarna bouwt de westenwind op van 4 naar uiteindelijk 14-17 knopen. Mooi halve wind dus voor de laatste 35 mijl. We genieten! 8,1 knopen bij 11 knopen ware wind is weer ouderwets lekker snel dankzij onze nieuwe genua.
Valetta (de oude stad) bij het binnenvaren
We leggen aan bij de Royal Malta Yacht Club, waar je niet echt heel beschut ligt maar wel leuk en in de wind. Dat maakt het in zo’n stad wel lekker koel. We eten in restaurant “the Galley” naast/van de RMYC. Het is anders dan de Italiaanse keuken, die we gewend zijn geraakt, maar ook heel lekker.
Uitzicht vanaf restaurant the Galley bij de RMYC
18 juni : de boot in de was zetten (kajuitdak, kuip, alle chroomwerk) en verder helemaal niets. Straks komen vrienden van Marleen uit haar collegejaren in Canada naar ons toe en gaan we met hen de stad in. We blijven hier nog wel een paar dagen!
14 juni: de eerste zeildag. En een hele mooie!
We varen om 09:40 de haven van Marina di Ragusa uit dicht langs de SB pier. De ingang is aardig verzand en aan BB (richting strand) is het minder diep. We meten minimaal 3,5m waar wij varen dus alles OK. Buiten zwaaien we naar de marinero die in zijn dinghy klaarligt om jachten op te vangen die het niet goed doen….
oppassen voor de ondiepe drempel in de havenmond
tot over 3 maanden!
We varen eerst even een half uur op de motor om te checken of alles goed werkt met de koeling. Gelukkig wel dus daarna zeilen we met ruime wind richting Capo Passero, de zuidoost-punt van Sicilië. 30 mijl heerlijk zeilen met de nieuwe genua 1 en vol grootzeil bij een wind die langzaam aantrekt van 12 naar 20 knopen.
De nieuwe Genua 1 (DCX laminaat)
We rollen de genua een paar slagen in als de wind nog verder aantrekt.
Bij de kaap gijpen we en daarna zetten we rif 2 in het grootzeil want om de punt vlaagt het behoorlijk tot wel 28 knopen. Na een uurtje is dat over en hoe verder we naar het noorden varen, hoe meer de wind afneemt maar ook met ons meedraait zodat we weer pal voor de wind varen! Rif er weer uit en volle genua dus. Het laatste uur (7 mijl) moet de motor zelfs bij.
Om 18:10 leggen we aan in de vertrouwde Marina Yachting van Siracuse. 62 mijl in 8,5 uur is niet slecht voor een eerste dag! Een mooi begin. Morgen uitslapen en naar de markt en nieuwe gasflessen scoren. Hier is namelijk een echte Camping Gaz dealer die je flessen niet navult met oncontroleerbare mengsels.
13 juni 2017: Daar zijn we weer
Zondag 11 juni vlogen we weer naar Sicilië waar de boot geduldig op ons lag te wachten. Eerst lekker uit eten geweest in ons favoriete restaurant “Il Delfino da Vince” aan het eind ven de boulevard. Als vanouds, ze herkenden ons ook nog!
De boot is voorzien van een frisse laag antifouling, maar was verder wel intens smerig door schuurstof van de werf waar Aurora de afgelopen 6 weken op de wal heeft gestaan. In combinatie met saharazand op het dek was dit goed voor een dagje poetsen. En we hadden net de boot zo mooi schoongemaakt tijdens ons klusweekje in april! Nog niet eens alles glimt weer, maar dat komt later wel.
Vandaag de nieuwe Genua 1 in ontvangst genomen; de zeilmaker vindt het bijna een code-zero… Morgen gaan we het zeil testen in onze eerste zeiltocht van het seizoen (doel is Syracuse, 38 mijltjes).
Ook een nieuwe startaccu gemonteerd en van alles weer geïnstalleerd en opgeruimd. (Bimini, zonnepanelen, buiskap, ankerlijn opnieuw aan de ketting bevestigd en nog veel meer). Kijk maar hoe ze er weer bij ligt:
Dag Aurora, tot de volgende reis!
15 september: We gaan naar Nederland. Na een paar dagen opruimen en schoonmaken (met mooi en rustig weer trouwens) en een heerlijk onthaal bij Sylvio en Antonella en Sarah aan boord, stappen we om 09:30 in de taxi naar het vliegveld.
De boot blijft in de jachthaven van Marina di Ragusa. We hebben er wel vertrouwen in dat het goed gaat om de boot de hele winter hier te laten liggen, na de goede ervaringen van vorig jaar. Sylvio en onze buurman Henri zullen ook wel opletten, weten we.
opgeruimd en klaar voor de winter
De laatste mijlen van 2016
Die zitten er al weer op! We zijn weer terug in Marina di Ragusa, na een tussenstop in Marzamemi, een gek badplaatsje op de uiterste zuidoostpunt van Sicilië. Het was een kort tochtje van 25 mijl, waarvan de laatste 5 mijl weer op de motor tegen een snel aantrekkende westenwind. Altijd aan het einde van de dag steekt de wind hier op. Er is in Marzamemi een oude tonijnfabriek die wordt omgetoverd in leuke terrasjes, bars en een mooi restaurant. Ook een kapelletje is er; dus al met al een geliefde trouwlocatie, zo hebben we kunnen zien.
Vrijdag de 9e september vertrekken we bij zonsopkomst (06:30) om de wind niet teveel tegen te krijgen voor de laatste 36 mijl. Om Capo Passero heen zonder wind, daarna zeilen we nog een stukje maar de wind draait al snel recht tegen. De laatste 3 uur waait het 18-23 knopen, gelukkig zijn de golven bescheiden (max 1 meter, want ze bouwen niet heel snel op). Om 12:40 varen we onze vertrouwde winterhaven weer binnen, waar het ontvangstcomité al klaar staat om ons op te vangen: 3 ormettagiori en de havenhond “Porto”.
oude tonijnfabriek
dageraad bij Marzamemi
stelnetten bij Capo Passero
Excursie naar de Etna
Maandag 5 september huren we een auto, want in de avond vertrekt Martijn vanaf Catania vliegveld en kunnen we hem daar afzetten. We rijden eerst Catania voorbij en bezoeken de noordkant van de Etna, waar we dwars door de oude lavastromen rijden en uiteindelijk bij het skigebied uitkomen. Alle pistes zijn hier zwart (van de lava). Gek gezicht terwijl je op de zee uitkijkt waar het 28 graden is!
Daarna rijden we naar Taormina en lunchen we met heerlijke pasta’s, waarna we het amfitheater bekijken . Nadat we Martijn op het vliegveld hebben afgezet rijden we naar Syracuse terug en we gaan vroeg naar bed. Best vermoeiend, zo’n landdag!
Op de Etna
Taormina
Syracuse, here we are again
Op zondag 4 september varen we met Martijn 48 mijl naar Syracuse, waar het feest is vanwege kanowedstrijden. Ook een oldtimershow in de oude stad met veel mooie Italiaanse en Engelse auto’s. We gaan lekker uiteten en genieten van het vuurwerk dat we op afstand zien vanaf een terras. Als we op de boot terug zijn, zien we dat het vuurwerk vlakbij ons is afgestoken en we hebben dus flink wat vuurpijl restanten op ons dek liggen. Gelukkig geen schade, kunnen we volgende ochtend bij daglicht zien.
dolfijnen onderweg naar Syracuse
MGA en kikkeroog in old English white, beiden uit de vijftiger jaren
vuurwerkshow
Terug naar Sicilië: een tochtje van uitersten
Van Crotone varen we vrijdag en zaterdag via Roccella Ionica naar Taormina. Het eerste stuk is saai, we zeilen na Cap Colonne een uurtje of twee maar daarna gaat de plof weer aan. De rest van de dag blijft het windstil. In Roccella drinken we een biertje bij de bar maar verder doen we weinig. Toch weer een dikke 60 mijl afgelegd en morgen gaan we weer vroeg weg.
Zaterdag wordt een gekke dag. We beginnen op de motor met weinig wind. Na Capo Spartivento komen we in de straat van Messina en we weten dat de wind daar plotseling kan opsteken. Dat gebeurt dus ook en binnen 10 minuten gaat de wind van 3 naar 25 knopen. Eerst net krapper dan halve wind, later ruimend tot 120 graden schijnbaar. We halen een top van 9,9 knopen met Martijn aan het roer. De boot stuurt geweldig met 1 rif en de genua 3.
Martijn stuurt de boot naar het record van de laatste 2 maanden
ruime wind: genieten!
Aan de overkant valt de wind de laatste 3 mijl weer helemaal weg, even snel als hij opstak. Dus we varen op de motor naar Taormina. George, de uitbater van de moorings, heeft het hier weer prima voor elkaar. Er zijn moorings bijgekomen sinds juni en hij heeft vergunning om op de wal een klein natuurstrandje aan te leggen, afgebakend met lijnen en boeitjes zodat er geen speervissers meer kunnen komen. Het wordt nog een mooi oord daar!
aan de mooring bij George
aan de mooring onder Taormina
Oversteek van de Golf van Taranto: 72 mijl naar Crotone
Om half zeven staan we op en om kwart over zeven zijn we buiten de haven. We willen voor het donker is in Crotone aankomen, vandaar. De eerste 54 mijl is er geen wind, daarna komt er een briesje opzetten uit zuidoost en dat neemt toe tot 13 knopen, dus we zeilen de laatste uurtjes lekker hard.
vertrek uit Gallipoli
WEhalen pizza halen in de stad (geen zin in koken na 12 uur varen). De volgende dag onweert het in de nacht en ochtend, dus blijven we. We verkennen de oude stad, die vanaf de oude Grieken tot en met Karel V belangrijk was vanwege zijn strategische ligging.Nu is het een wat rommelige plaats, die wel opgeknapt wordt. Aan de haven is het bijvoorbeeld allemaal prima voor elkaar en gezellig, maar erachter bij het fort van Karel V is het rommelig en niet echt welvarend te noemen.
Crotone was de zelfgekozen domicilie in ballingschap van Pythagoras. Hij stichtte hier zijn school voor filosofie en wiskunde. Van de eerste is weinig meer bekend, de tweede kent iedereen die de middelbare school heeft bezocht natuurlijk maar al te goed.
Ook was hier een groot tempelcomplex bij Cap Colonne, waar Hera werd vereerd. Dat is helemaal verwoest in de Punische oorlogen en daarna nog door een grote aardbeving. Er staat nog 1 grote zuil overeind, vandaar de huidige naam “Cap Colonne”.
koffietje in de oude stad
straatje in de oude stad van Crotone
uitzicht vanaf het oude fort op de haven en de ‘woonomgeving’ van Crotone
29 augustus: Martijn komt aan en er komt ook direct wind!
We halen Martijn van het vliegveld in Brindisi na onze excursie naar de wijnmaker en Lecce. Heel goed en fijn om elkaar weer te zien na 2 maanden! Onder het rijden naar Leuca praten we bij over van alles en nog wat. Boodschappen gedaan en lekker uit eten daarna bij Fedele.
We zeilen de volgende dag 30 mijl naar Gallipoli en hebben zowaar de hele dag wind! Gallipoli is een mooie citadel met oude straatjes en leuke terrasjes, hoog boven de zee. Martijn trakteert op een glaasje op de mooiste plek en krijgen er lekkere hapjes bij cadeau.
Martijn geniet mee
Gallipoli
Gallipoli
kaartje: Leuca ligt op het uiterste puntje van de hak (niet aangegeven jammer genoeg)
Puglia, streek van de primitivo
Naast zeilen houden we ook van een lekkere wijn. Die wordt hier zeker gemaakt! In Puglia vinden de druiven “Primitivo” en “Negro Amaro” hun oorsprong. Daarnaast wordt ook nog rode wijn gemaakt van de “Malvasia” en witte wijn van de “Fiano” druif en sinds kort ook van “Sauvignon Blanc”.
Wij bezochten het wijnhuis van Guardini, dat al 900 jaar in de familie is en al die eeuwen wijn en olijfolie produceert. We kregen een rondleiding en proeverij van de jongste telg van de familie. Hij vertelde ons dat zij het liefst geen blends maken maar zuivere wijnen van 1 druivensoort. En liefst niet gerijpt op eiken maar in grote betonnen cuves, om de smaak zo zuiver mogelijk te houden.
Ook leuk om te weten is dat deze hele oude wijnproducent zijn eigen kelders bouwde in de 16e eeuw en daar eerst alleen olijfolie perste, later ook wijn bottelde, maar alleen voor eigen gebruik. De bulk ging in grote vaten naar handelaren. Pas sinds 1993 bottelen ze zelf en wordt de wijn onder eigen merk verkocht.
Wij konden het niet nalaten op wat in te slaan natuurlijk….
wijnkelders van Guardini uit de 16e eeuw
na de wijnproeverij nog even naar Lecce, waar we weer een amfitheater aantroffen….
Finis Terrae (2)
Leuca heette in de Romeinse tijd ook “finis terrae”. Wij kennen die term van Cap Finisterre in Noord Spanje, die we in 2013 rondden……,maar ook hier dus, en met recht. Bij de vuurtoren op de uiterste punt is een grote kerk en een klooster. Vanaf dat punt kijk je over de Ionische zee naar het oosten en noorden en de andere kant op over de Adriatische zee naar het westen. Indrukwekkend!
de vuurtoren van “finis terrae”
het waait hier nooit?, toch staat alles scheef
uitzicht op de haven van bovenaf bij de vuurtoren
Eos Rhododaktylos
We vertrekken de 27e augustus heel vroeg in de ochtend vanuit Othonoi. Zo vroeg dat we de rozevingerige Eos zien (in het Latijn “Aurora”). Het laatste puntje Griekenland laten we achter ons en 48 mijl later zeilen we Santa Maria di Leuca binnen, op het uiterste puntje van de hak van de laars van Italië.
de Eos bij Othonoi
dag Griekenland….
Terug op Othonoi en de laatste blik op Griekenland
26 augustus zeilen en motoren we 30 mijl naar Othonoi, het Griekse eiland midden in de zee tussen Corfu en de hak van de laars van Italië. Op de heenweg overnachtten we hier ook in de zelfde ankerbaai en we liggen ca. 20 meter van ons oude plekje af. In de avond begint het weer flink te waaien, tot 22 knopen in vlagen, maar we liggen goed aan hogerwal. Om ca 22 uur valt de wind binnen een half uur bijna helemaal weg. Dit thermische effect heb je heel vaak als je achter een flinke hoge rots ligt en we zijn er inmiddels aan gewend.
Op 25 augustus varen we 6 mijl….
We verlaten Corfu stad en ankeren 6 mijl naar het noorden voor het dorpje Kalami in een leuke baai. Mooi strand met de bekende taverna’s als uitzicht; bij een ervan wordt een bruiloft gevierd en het bruidspaar en hun gasten komen bij zonsondergang met een motorboot aan, die net kan aanleggen bij een wrak steigertje voor de taverna. Leuk om naar te kijken, en te luisteren, want ze hadden een goede band. Maar minder leuk dat deze tot 04:00 uur in de ochtend doorspeelde op hoog volume. Weinig slaap dus.
vertrek van Corfu stad
de baai bij Kalami; het bruiloftsfeest was bij het terras met de wit gedecoreerde palen
22 en 23 augustus: Corfu stad
Na een paar dagen op het vasteland zijn we weer terug op Corfu, waar we ons rondje Griekenland begonnen, nu bijna 7 weken geleden. We liggen weer in Port Mandraki, onder de oude burcht van de stad. Daar lig je mooi, je hebt wind in de kuip en toch redelijk beschut tegen de golven.
Maar de wind is vanmiddag na een onweersbui gedraaid van NW (de meest voorkomende richting) naar NO en dan loopt er toch wat swell de haven in. Maar het is wel prima te doen waar wij liggen. Het dammetje voor ons is zo laag dat de golfjes erover heen slaan maar de deining die we krijgen komt toch van de haveningang. Als je daar vlakbij ligt heb je er meer last van.
Aurora in Port Mandraki, toen er nog geen wind was
Wij wachten hier even 2 dagen op beter weer en dan gaan we terug naar Puglia (Italië) waar Martijn aan boord komt voor een week. Geen straf want de stad is leuk en we liggen mooi.
uitzicht uit de kuip
20 augustus: Na een mooie tweede ervaring op Paxos varen we naar Plataria
19 juli waren we voor de tweede keer in de baai van Lakka op Paxos. We gingen weer naar de taverna van Alexandros, waar het net zo lekker en gastvrij was als 5 weken geleden. Zelf kiezen we in de keuken uit meer gerechten dan je kunt onthouden. Alles is weer door ze zelf gemaakt. Ze herkenden ons, wezen zelf de tafel aan waar we al eerder hadden gezeten en we kregen van Opa Alexandros een fles olijfolie van zijn eigen boomgaard cadeau. Klasse!
Daarna naar Plataria, op het vasteland. Een leuke haven, mooi gelegen aan het eind van een baai waar een riviertje uitkomt in de zee. Mooie stranden ernaast, dus het lijkt allemaal “af”,
zonsondergang vanuit de haven van Plataria met Corfu aan de horizon
vissertje die de haven verlaat in de avond
maar in het dorp zie je veel gesloten winkels en half afgemaakte huizen. Het gaat hier niet goed. De winkelier geeft de schuld aan de politiek: niemand houdt het meer vol.
Dit is dan nog een plaats waar een flottielje zijn thuisbasis heeft zodat er in ieder geval 1 maal per week (vanavond) leven in de brouwerij is.
Bijzondere en verrassende businessmodellen van havens in Griekenland
We hadden het al gehoord van andere zeilers: in Griekenland betaal je weinig of niets in de meeste havens, zelfs al zijn ze redelijk goed aangelegd. Hoe kan dit?
Er zijn eigenlijk 4 concepten te onderscheiden:
- de “marina” zoals wij die kennen: goede voorzieningen, maar ook gewoon duur. Gouvia op Corfu is er zo een, daar betaalden we gewoon 70 Euro per nacht. Het is niet eens de meest gezellige plek, maar wel inclusief water en elektra en een goede chandlery, naast veel middelmatige terrassen en taverna’s.
- de “Euro-haven”: ongeveer het meest bedroevende maar wel handig voor de zeiler: Iemand heeft ooit het idee gehad om een mooie haven aan te leggen, Europees geld geregeld en daarna de haven aangelegd. Meestal zie je dat het de bedoeling was om er ook water en elektra aan te leggen, maar dat is vooral duidelijk door de grote gaten in het beton, waar soms nog een verloren buis uitsteekt. Meestal weet niemand van wie deze havens zijn, laat staan dat er een havenmeester is. Kiparissi, Pylos en Trizonia zijn hiervan voorbeelden. Je ligt er prima beschut, betaalt niets maar hebt ook geen enkele voorziening. Een non-businessmodel dus.
Trizonia: de Eurohaven met half gezonken tweemaster
- De “goede bedoelingen-haven”: Meestal een oude kade of vissershaven, die door enthousiaste ondernemers wordt omgekat tot jachthaven. Improvisatie en gastvrijheid op zijn Grieks, met vaak goede elektra en watervoorzieningen, mar soms zijn er ook vreemde verrassingen. Eufimia op Kefalonia is het mooiste voorbeeld, waar je prima bediend wordt, weinig betaalt maar ook niet helemaal zeker bent of de “havenmeesters” echt zijn of gewoon een handeltje ervan maken voor eigen rekening. Ook Plataria, waar we op 20 juli liggen, is er zo een met verrassing: in de middag blijkt door het minieme tijverschil van 15-20 cm een deel van de kade, inclusies bolders en elektrakasten, onder water te komen. Niemand die het erg vindt…
hoogwater in Plataria
- De haven (of steiger) als traffic generator. Taverna’s aan het strand bouwen een (vaak wrak) steigertje voor 10-20 boten. Er staat dan en groot bord “free mooring” aan het begin van deze steiger. Als je hebt aangelegd (waarbij je vaak hulp krijgt van een van de taverna-eigenaars) zie je een kleiner bordje waarop iets staat in de trant van “crews of boats moored here are expected to have dinner in our taverna”. Dat snap je natuurlijk al als je aan komt varen. Mooi voorbeeld van kleine ondernemers die een eigen markt creëren. Taverna Karnayo op Kalamos was het mooiste voorbeeld.
de taverna met aanlegsteiger op Kalamos
De plotter communiceert!
17 augustus. We tuffen 12 mijl naar Sivota Mourtos, een plaats met 4 baaien ervoor die allemaal wisselende beschutting bieden aan allerlei ankerplekjes. Wij liggen in de Middle Bay, aan de oostkant van het eilandje Nisos Ay Nikolaos.
Inmiddels hebben we de nieuwe plotter, die Frans voor zijn zestigste verjaardag cadeau kreeg van iedereen, weer een stukje beter door. Je kunt er screenshots mee maken die je op de Ipad als foto bewaart en daarmee kunnen we eindelijk gewoon laten zien waar we varen. Zie bijgaande eerste poging van een plaatje van vandaag. Het zwarte bootje is de Aurora, wij voeren toen 6 knopen op een koers van 330 graden true. Links zie je Kerkira (het eiland Corfu) en rechts het vasteland van Griekenland. De verzameling rode kruisjes bovenin zijn waypoints vlakbij onze bestemming Mourtos.
screenshot van de plotter
de Aurora in de baai bij Sivota – Mourtos
16 augustus: op naar Parga!
We staan om 7 uur op en halen de brug van 9 uur in het Lefkas kanaal. Deze brug is inmiddels hersteld, maar nog steeds een voorbeeld van improvisatie-engineering op zijn Grieks. Hij tilt zijn 2 kleppen op en draait als een schip opzij om de doorvaart mogelijk te maken op elk heel uur van de dag.
vertrek van onze ankerbaai om 07:30
kanaal van Lefkas
wonder der techniek: de nieuwe brug bij Lefkas die opzij vaart
Daarna varen we naar Parga (30 mijl naar het NNW) en kunnen de helft van dit tochtje zeilen, hoog aan de wind. Bij 13 knopen wind zeilen we eindelijk weer eens op 1 oor en met een mooie boatspeed van 7,45 kn.
Parga is een mooie oude plaats met een Citadel (fort/vestingstad) in een mooi beschutte baai. Jammer genoeg heeft aan de wal het massatoerisme toegeslagen. Het dorpje is helemaal niks meer! Maar wij liggen met ca 30 andere jachten in de baai ernaast, waar wel veel strandtenten zijn, die overdag vol zijn en waterscooters op ons loslaten. Maar in de avond is het heel kalm en wij liggen mooi vrij met alweer uitzicht op zee en vollen maan!
de Aurora voor anker in de baai van Parga voor de citadel
De Aurora op reis 