Concord Waterval

Halifax Bay: Mooie baai maar jammer genoeg achterin de vuilnisbelt….

Grenada heeft een bewogen geschiedenis: De Caribs werden er in de 17e eeuw door de Fransen uiteindelijk “ondergewerkt” na een veel sterkere tegenstand dan op de meeste andere eilanden. De laatste 40 kozen voor zelfmoord door -in het nauw gedreven op de uiterste noordpunt van het eiland- zich te pletter te storten vanaf deze tientallen meters hoge rots. Het dorp daar heet nu “Sauteurs” en de plek zelf “Caribs Leap”. Ook hebben daarna (veel later, toen het eiland Engels bezit was geworden) de slaven succesvol een coup gepleegd en waren zij enige dagen de baas op het eiland. Dat was echter snel over toen de Engelse militairen van elders kwamen. Het land werd in 1974 onafhankelijk maar bleef wel lid van de Commonwealth. De gouverneur erkent dus de Engelse koningin als wettig staatshoofd. In 1979 werd er een coup gepleegd door mensen die vonden dat de eerste (democratisch gekozen) gouverneur niet goed genoeg voor het volk opkwam. Nieuwe gouverneur dus. Op socialistische grondslag gebaseerde nieuwe beleidslijnen leidden tot wegtrekken van veel buitenlandse investeerders en toeristen, waarop het eiland juist goed draaide. Veel aandacht voor de lokale produktie van o.a. nootmuskaat (1/3 van de wereldproduktie), cacao en veel andere specerijen (en natuurlijk bananen, suikerriet en rum zoals op elk eiland hier) deed echter ook veel goed voor de economie. In 1983 zette de vice-gouverneur de gouverneur af en deze werd ge-executeerd met 40 getrouwen in het Fort George (lijkt wel wat op Suriname tragedie?). Deze man koos voor een echt marxistisch-militaire lijn.  De USA greep na 8 dagen in en herstelde met hulp van de legertjes van andere Caraïbische eilanden de democratische lijnen. Nu is Grenada het meest welvarende land van de windward

nootmuskaat ligt te drogen

de Nutmeg-station van buiten.

de rumfabriek op waterkracht

koperen destillatie-installatie (design anno 1794) om rum te maken

cacaobonen liggen te drogen – in een kas….

Belmont Estate waar cacaobonen worden verbouwd, gedroogd en geleverd aan de Organic Chocolate Factory

nootmuskaat wordt gepeld (100% handmatig!)

, lijkt ons, dankzij nieuw vertrouwen van investeerders en toeristen. Het eiland is bovendien qua natuur het mooiste en ook “wildste” wat we tot nu toe gezien hebben. We reden rond in een busje voor ons 2 en leerden dit verhaal van onze chauffeur.

We bezochten o.a. Belmont Estate, een oude cacaoplantage waar alle bonen worden geleverd aan de lokale chocoladefabriek (Grenada Organic Chocolate), die geen chocola met minder dan 60% cacao produceert (helemaal handmatig). Leuke rondleiding gehad. Ook gingen we langs een nootmuskaat- verwerkingsstation en de historische rumfabriek, waar met een watermolen het suikerriet wordt geperst en met een houtvuur de koperen destillatiekolommen worden verwarmd. Technologie anno 1794 en er komt rum uit van ma. 92% alcohol!. Wel geproefd maar niets gekocht, we hebben nog genoeg “Chairmans Reserve” uit St. Lucia.

Terug via het regenwoud en de oude krater, die nu peilloos diep zoetwater-reservoir is geworden, vanwaaruit get eiland met meer dan 40 rivieren wordt besproeid. Al het drinkwater komt daarvandaan.

Nederlandse J-Classer: de Rainbow (H2) ligt ook in Port Louis

St George, de hoofdstad van Grenada, heeft een mooi waterfront. Deels oud, deels in oude stijl weer opgebouwd na een grote brand.Het ziet er echt Engels koloniaal uit met een fort en een mooi oud regeringsgebouw maar als je erdoorheen loopt is het duidelijk toch een Caraïbisch dorp: een vismarkt, een opn foodmarket waar per dag de stalletjes aan anderen worden verhuurd, veel winkels met spulletjes voor toeristen (er is hier een cruiseterminal). Maar wel rijker en voor je gevoel veiliger dan bijvoorbeeld Castries op st. Lucia. We konden de verleiding niet bedwingen om te gaan lunchen bij BB’s Crabback, aan het water en met BB als kok en animator in het restaurant. Met uitzicht op de jachthaven en de carenage (oude haven) en heerlijke krabgerechtjes natuurlijk.

St. George waterfront

St. George waterfront – oude deel (deel opnieuw opgebouwd)

Zicht op Port Louis vanaf Fort George

zo voeren wij er ongeveer overheen

dit gebeurde gelukkig niet….

Daar zijn we vandaag (23 januari) allemaal langsgevaren. Kijk maar op Marinetraffic.c om te zien waar dat ongeveer is.

Kick em Jenny is een onderwatervulkaan tussen Cariacou en Grenada waar je overheen vaart als je de directe route volgt. Meestal is de vulkaan slapend maar toch hebben we maar even de 1,5 km(!) exclusion zone aangehouden die de coastguard adviseert.

Nu in St. George, de hoofdstad van Grenada. Morgen maar eens kijken, het ziet er vanaf het water erg mooi uit (oud koloniaal engelse stijl).

uitzicht vanaf het Fort op Union Island

21 januari: Wakker worden voor Mayreau met een mooie strak blauwe lucht. Ontbijten in de kuip en een beetje klussen; we motoren naar Union Island (6 mijl, net genoeg om de accu’s weer vol te laden). We leggen aan bij Bougainville aan een ‘echte’ steiger! Na 2 weken aan moorings en voor anker moeten we toch even echt water tanken en het is ook wel weer eens leuk om direct van de boot het dorp in te lopen zonder dinghy te gebruiken.

Union Island gaan we morgen echt bezoeken. Het dorpje Clifton is klein maar wel heel leuk. Het ligt gek genoeg aan de Oostkant waar de wind direct op staat. Maar een rif voor de kust zorgt voor een rustige baai waar je kunt ankeren of zelfs, zoals wij, aan een steiger kunt aanleggen.

even checken of het anker wel is ingegraven

We varen van Mustique naar de Tobago Cays, 21 mijl in 3 uurtjes. De Cays zijn 3 kleine onbewoonde maar heel mooie eilandjes achter het Horseshoe Reef, waarop de oceaandeining stukslaat. Je kunt ankeren net achter het rif en aan de loefzijde van de eilanden in ca 11 meter diep water waar je de bodem gewoon ziet. In de volle wind dus en toch geen golven. Achter je hagelwitte strandjes met palmbomen, onder je azuurblauw water (door de zandbodem licht van kleur en glashelder) en voor je het bulderen van de brekers op het rif. Het woei 20-25 knopen in de nacht. Met volle maan en heldere hemel bijna geen zin om te gaan slapen…..Voor het donker werd nog naar schildpadden gekeken met de snorkel (2 gezien).

De volgende dag naar Mayreau.

strand in saline bay

(8 mijl verder), ook weer een plaatje van een eiland. Het kleinste bewoonde eiland van de Grenadines. We liggen in Saline Bay voor een lng zandstrand en onder een klein dorpje waar Dennis de scepter zwaait. Niet alleen in zijn restaurant “Dennis Hideaway” maar ook omdat het halve eiland failie van hem is en voor hem schijnt te werken (hij heeft ook de watermaker op het eiland in bezit bijvoorbeeld…)

Mustique is een eiland in prive-bezit op 10 mijl van Bequia. Gewone stervelingen als wij zijn er welkom, maar eigenlijk is het eiland voor de super-rijken van deze aarde ontwikkeld. Een oase van rust, helemaal aangeharkt en prachtige natuur. Af en toe loop je langs een oprijlaan waarachter een paleisje of kasteelachtig gebouw verscholen ligt. Mick Jagger, David Bowie en het Engels Koninklijk Huis hebben hier buitenhuizen. Zolang je ze niet lastigvalt ben je heel welkom. Locals die hier wonen en werken hebben het relatief goed. De Ltd die het eiland bestiert heeft een school en een kerkje voor ze gebouwd en stelt hen tewerk.

We liggen hier in een mooie baai direct voor Basils Bar, waar je af en te een beroemdheid schijnt tegen te kunnen komen. Wij hebben er nog geen gespot. We liggen hier met nog 15 andere jachten, maar wel met veel ruimte en privacy voor iedere boot.

Op de onderste foto zie je de vissershuisjes. Daar slapen ze met 5 of 6 man als ze hier 3 weken zijn om te vissen. We kochten er verse botervis voor vanavond, zo van het bootje.

Aurora aan de mooring bij Mustique

uitzicht op Mustique vanaf de boot