de tempel by night

Dit is van de belangrijke waypoints van deze reis! We waren hier op onze huwelijksreis in 1980 (over land), met een huurboot in 2005 (zilveren bruiloft) en nu weer met de Aurora! Drie maal is scheepsrecht. De zonsondergang en de daarna verlichte tempel zijn weer even uniek!

Selfie 36 jaar na onze eerste foto bij kaap Sounion!

We huurden een auto op de 31e juli want er was harde wind voorspeld. We bezochten de opgravingen bij Mycene en het onbekendere Nemea (naast Olympia één van de plaatsen waar de Grieken op neutraal terrein elkaar in de sport bestreden). Fot’s volgen

Daarna naar Nafplion, waar we eerst lekker lunchten en daarna nog wat rondliepen en naar de grote burchten reden. Via kleine bergweggetjes terug.

de Leeuwenpoort bij Mycene

Na Tiros zeilen we naar een schitterende ankerbaai achter een klein eilandje waar je vrijwel 360 graden beschutting hebt. We ankeren en leggen een lijn aan de wal om een steen zodat we niet swingen in de steeds draaiende wind. Dat doen de andere 5 boten ook die hier liggen, anders is het te klein voor ons samen! We eten inktvis.

ankeren met lijn naar het eilandje

sundowner voor anker

Marleen kookt de inktvis

De dag erna motoren we naar Ermioni, de eerste plek van deze reis die we al kennen. In 2005 waren we hier met alle kids met de boot die we huurden voor de vakantie i.v.m onze zilveren bruiloft. Sindsdien is het allemaal wat rijker geworden maar nog steeds geen massatoerisme hier.

De veerboten zijn nog steeds dezelfde Flying Dolphins van Sovjet makelij, die vreselijke zwarte rookwolken uitbraken.

antieke veerboot

We blijven hier een paar dagen en huren morgen een auto om Mycene en Nafplion te bezoeken.

We verkennen eerst de stad op het eiland van Monemvasia. Alleen kleine wandelstraatjes en steile trappen. Erg mooi!

straatje in Monemvasia

de vestingmuur waar we vanaf klommen

schildpad in de haven! er zitten er wel drie

Monemvasia stadje van zee gezien

Daarna varen we naar het kleine oord Leonidhion. Daar wordt nog een oud dialect gesproken dat uit het Dorisch (oud Grieks) voortkomt. Het bestaat uit een haven waar de swell recht inloopt (maar in de avond niet meer want dan valt de wind weg), 2 straten, een paar taverna’s en een kerk waar zeker 3 maal per dag de klokken luiden en per luidspreker de mis wordt opgedragen over het hele dorp heen. We gaan uit eten bij de taverna van Margarita, die kookt met groenten uit eigen boerenland, je laat kiezen vanuit de keuken (zonder kaart) en je terloops even wijst op het winkeltje van haar zoon aan de overkant waar ook weer allerlei groenten en produkten uit eigen boerderij te krijgen zijn. We krijgen een zak sinaasappels cadeau!

bij Margarita aan tafel, de eenden willen mee-eten!

De volgende dag varen we weer verder en stopten tegen de planning al na 8 mijl in Tyros. Een klein vissershaventje bij een wat eenvoudig dorp, dat langzamerhand een vakantiebestemming wordt, maar nog wel van de eenvoudige soort (kamers te huur bij mensen thuis, eenvoudige hotelletjes). Aan de haven zitten we lekker aan een barretje een ijskoffie te lurken met uitzicht op de boot. We moesten vanmiddag wel opnieuw ankeren want de ankergrond in de haven is niet erg best. En de middagwind vanuit ZO staat met 20 knopen dwars op je schip; dan trekt je anker dus gewoon uit de bodem! Nu alles weer rustig en we liggen achter 50 m ketting nu echt wel OK.

haven van Leonidhion

23 juli: Nietsvermoedend zeilen we naar Monemvasia, dat om de derde punt van de Peleponesos ligt. We ronden kaap Male, waar het goed kan spoken. Maar voor ons is het rustig, wel vreemde draaiwinden en wat vlagen. Dus met de motor en 2 reven in het grootzeil eromheen. Daarna weinig wind op de laatste 15 mijl naar Monemvasia. Dit is een oude vesting op een schiereilandje, dat wat aan Syracuse doet denken als je op de kaart kijkt. Maar in werkelijkheid is het behoorlijk verschillend. We gaan het verkennen.

Aankomst bij Monemvasia (de rots aan SB), ook wel het Gibraltar van het Oosten genoemd

vanaf de terrassen van Monemvasia kijk je mooi over het water naar de haven

Onderweg lezen we dat 23 juli de grote feestdag is in Monemvasia. Er wordt dan gevierd, dat dit het eerste plekje op de Peleponesos was, wat bevrijd werd van de Turken (in 1821, 4 jaar eerder dan bijvoorbeeld Pylos). Het feest bestaat uit een imitatie zeeslag met veel rode lichten en knallen en rook op het water voor de haven. We liggen eerste rang en zien ook de afsluiting waarin een echt bootje in de brand wordt gezet, met veel knallen en vuurwerk. Gelukkig blijkt het bootje de volgende dag weer netjes op een trailer naast de haven te staan….

Oorlog met de Turken: het is 1821! klik ook op de link hieronder voor het filmpje

we liggen eerste rang en dineren tijdens de show op ons voordek

We worden daarna getrakteerd op veel live muziek en vuurwerk tot diep in de nacht. Gelukkig besluit onze buurman, waar we langszij liggen, zijn vertrek de volgende ochtend uit te stellen tot negen uur…

Die dag doen we de was en maken we de boot schoon van buiten. Er is hier namelijk zomaar een kraan voor onze waterslang, een ongekende luxe in een haven in Griekenland! Maar ja, je betaalt ook geen of nauwelijks havengeld. We zien de grootste schildpad ooit, die hier rustig de haven rondpeddelt en dan weer vertrekt. Jammer genoeg is het niet gelukt om hem te fotograferen

Na een korte nacht staan we toch maar vroeg op want we willen vandaag 50 mijl verder. Om de punt van Mani ligt Porto Kaio, een mooie ankerbaai met een strandje en 3 tavernas. We tuffen er heen en zeilen maar 6 mijl van de hele trip. Gewoon windstil verder. We komen om 16:30 aan en ankeren bij goed zicht onder het strandje. Dat gaat nog niet zo eenvoudig want de zandgrond is zo keihard dat ons toch goede Delta anker niet goed ingraaft. Na 3 keer proberen en checken lukt het uiteindelijk toch.

De huizen in dit dorp en op het hele schiereiland Mani zijn bijzonder: grauwe stenen in een “blokkendoos” bouwstijl (zie ook de foto van de vuurtoren). De huizen zijn allemaal 2 of 3 verdiepingen hoog en de bewoners woonden niet op de begane grond. Zo kon je altijd je vijand zien aankomen en hem van boven bekogelen. Door schade en schande wijs geworden kennelijk.

we ronden kaap Mani

Porto Kaio: de Carieb in Griekenland

dinghy dock voor de taverna

we genieten!

We gaan naar het strandje en moeten direct aan de Carieb denken. Alleen heet de beach bar hier “Taverna”. Na een koud biertje en wijntje eten we samen voor 20 euro heerlijke inktvis en Griekse salade. Vooraf lekkere hapjes en de watermeloen bij de rekening hoeven we niet te betalen. Voldaan naar de boot, maar een onrustige nacht want de wind steekt eerst flink op en draait dan ook nog alle kanten op zodat we midden in de nacht andersom liggen en de rotsen toch wel dichtbij zijn. Maar het anker ligt echt goed, dus er gebeurt niets.

We pikken Frans en zijn broer Felix op aan de kade van Pylos. We drinken even een goede Nespresso en gooien dan los. Zeilen naar Finikounda (11 mijl) is een makkie, erg gezellig ook. We ankeren voor het strandje van het dorpje en na een lekker zwempartijtje gaan we met de auto van Felix naar zijn huis in Kamaria, 3 km de bergen in.

Finkounda ( bij het wegvaren de volgende dag)

Het huis is net klaar, compleet met zwembad en ingericht voor de functie van “Bed and Butler”: In het eerste blok wonen Felix en Maria als ze hier zijn, in het andere is een gastenverblijf dat door bekenden en eventueel ook via airBNB te boeken is. We genieten van de mooie plek en een heerlijke avond met veel gezelligheid en lekker eten: inktvis, dorade en vlees van de BBQ.

we ronden Methoni, de eerste van de 3 kapen aan de zuidkant van het schiereiland van Pelops

F, F en F op weg naar F

We liggen nog steeds voor anker in het noorden van de baai bij Pylos. Vandaag staan we om half acht op en we varen naar het strand met de rubberboot. We gaan wandelen naar de oude burcht, die half ingestort is maar wel op een schitterend strategisch punt ligt, die de oude Nestor al in gebruik had als wachtpost.

Palaio Kastro (de oude burcht) bovenop de heuvel

de lagoon aan het einde van de baai, met kanaaltje naar de baai zelf. Wie weet welke boot de onze is?

Na een uurtje naar boven klimmen, rondkijken en een half uur weer afdalen, lopen we nog langs de brakke lagoon achterin de baai. Je komt dan bij Nestor’s cave, waar de vloot triremes van Nestor op het strand getrokken werd. In de Griekse volksmond heet deze lagune nu “de koeienmaag”. Schitterend strand in een hoefijzervormige lagune, waar het helaas te ondiep is voor ons. Er lag wel een catamaran voor anker.

Nestor’s cave (de koeienmaag) vanuit de oude burcht

Nestor’s Cave

Op 17 en 18 juli waait het hard (20-25 knopen) en is zeilen niet echt leuk, want de kust ligt aan lagerwal. De luchten worden plotseling ook dreigender.

dreigende luchten, maar het blijft droog

We huren op de 18e juli een auto en bezoeken het paleis van Nestor (4000 jaar oud, waar de linear B tabletten gevonden zijn). De opgraving is helemaal overdekt en je loopt over loopbruggen boven de ruïnes. Erg mooi gedaan en indrukwekkend.

Paleis van Nestor, de laatste foto is van de troonzaal

Daarna rijden we naar de opgravingen bij het oude Messini (van de Messeniërs, de eeuwige vijanden van Sparta). Hier bouwden zij na veel strijd hun definitieve stad en haalden hun door de Spartanen verbannen landgenoten weer terug uit Sicilië (Messina!) en Noord Afrika. Deze archelogische site is eigenlijk nog indrukwekkender dan Olympia. Naast een mooi amphitheater (dat verrijdbare decors heeft gehad van 2 verdiepingen hoog) en een schitterend heiligdom van Asklepion, waarin tempels van o.a. Artemis en een apart, kleiner amphitheater. Ook een bijna intact Gymanision met renbaan, tribunes bij de finish en een indrukwekkende zuilengalerij. En zo te zien ligt meer dan de helft nog onder de grond!

amphitheater van Messini; in de achtergond het enorme terrein van de opgravingen (zover je kunt kijken)

de renbaan van Messini

mozaïek van een man die een ezel trekt

Frans bij de maquette van het heiligdom van Asklepios, de opgravingen erachter

beeld in het museum naast de opgravingen van de godin Isis Pelagia, beschermster van de zeilers op zee

’s Avonds moe en voldaan aan boord gegeten en koffie gedronken met onze Oostenrijkse buren. Morgen gaan we weer naar de ankerbaai en wordt ons verhaal weer vervolgd

We blijven hier een paar dagen want het gaat hard waaien en ook hebben we hier met naamgenoot van Baal afgesproken op 21 juli. Er is hier bovendien genoeg te doen!

We wandelen naar de mooie burcht (Neo Kastro) boven het stadje en bekijken dat uitgebreid. Het is een echte oude vestingstad geweest met ooit 600 huizen, helemaal ommuurd en met een slotgracht. Nu is er behalve de muur, de torens en een kerk niets meer van over, maar die zijn dan ook wel heel mooi gerestaureerd.

Het geheel is door Grieken, Turken, Fransen en weer Grieken steeds verder uitgebouwd.

In het stadje op het centrale plein staat het standbeeld met de 3 bevrijders van Griekenland in 1827, een Engelsman, een Fransman en een Duitser. Aardige Europese gedachte destijds…. De vijanden waren de Turken, by the way. De zeeslag vond plaats terwijl alle schepen voor anker lagen in de baai van Pylos. De geallieerden wonnen niet omdat ze in de meerderheid waren (integendeel juist) maar omdat ze een betere routine hadden in het sneller laden, richten en schieten!

Onder het beeld een paar kanonnen die bij de overwinning gebruikt zijn en het wapen van de geallieerde strijdkrachten: een onklaar anker. Zou Koning Willem III dat geweten hebben toen hij, met zijn naamcijfer, het beeld van een onklaar anker schonk aan de KNZ&RV in 1847?

uitzicht vanaf de vestingtoren, de oude kerk op de voorgrond

in het Gymnasion, later in gebruik als gevangenis, tot in de 20e eeuw!

onklaar anker: waar kennen we dat van?