Dag Aurora, tot de volgende reis!
15 september: We gaan naar Nederland. Na een paar dagen opruimen en schoonmaken (met mooi en rustig weer trouwens) en een heerlijk onthaal bij Sylvio en Antonella en Sarah aan boord, stappen we om 09:30 in de taxi naar het vliegveld.
De boot blijft in de jachthaven van Marina di Ragusa. We hebben er wel vertrouwen in dat het goed gaat om de boot de hele winter hier te laten liggen, na de goede ervaringen van vorig jaar. Sylvio en onze buurman Henri zullen ook wel opletten, weten we.
opgeruimd en klaar voor de winter
De laatste mijlen van 2016
Die zitten er al weer op! We zijn weer terug in Marina di Ragusa, na een tussenstop in Marzamemi, een gek badplaatsje op de uiterste zuidoostpunt van Sicilië. Het was een kort tochtje van 25 mijl, waarvan de laatste 5 mijl weer op de motor tegen een snel aantrekkende westenwind. Altijd aan het einde van de dag steekt de wind hier op. Er is in Marzamemi een oude tonijnfabriek die wordt omgetoverd in leuke terrasjes, bars en een mooi restaurant. Ook een kapelletje is er; dus al met al een geliefde trouwlocatie, zo hebben we kunnen zien.
Vrijdag de 9e september vertrekken we bij zonsopkomst (06:30) om de wind niet teveel tegen te krijgen voor de laatste 36 mijl. Om Capo Passero heen zonder wind, daarna zeilen we nog een stukje maar de wind draait al snel recht tegen. De laatste 3 uur waait het 18-23 knopen, gelukkig zijn de golven bescheiden (max 1 meter, want ze bouwen niet heel snel op). Om 12:40 varen we onze vertrouwde winterhaven weer binnen, waar het ontvangstcomité al klaar staat om ons op te vangen: 3 ormettagiori en de havenhond “Porto”.
oude tonijnfabriek
dageraad bij Marzamemi
stelnetten bij Capo Passero
Excursie naar de Etna
Maandag 5 september huren we een auto, want in de avond vertrekt Martijn vanaf Catania vliegveld en kunnen we hem daar afzetten. We rijden eerst Catania voorbij en bezoeken de noordkant van de Etna, waar we dwars door de oude lavastromen rijden en uiteindelijk bij het skigebied uitkomen. Alle pistes zijn hier zwart (van de lava). Gek gezicht terwijl je op de zee uitkijkt waar het 28 graden is!
Daarna rijden we naar Taormina en lunchen we met heerlijke pasta’s, waarna we het amfitheater bekijken . Nadat we Martijn op het vliegveld hebben afgezet rijden we naar Syracuse terug en we gaan vroeg naar bed. Best vermoeiend, zo’n landdag!
Op de Etna
Taormina
Syracuse, here we are again
Op zondag 4 september varen we met Martijn 48 mijl naar Syracuse, waar het feest is vanwege kanowedstrijden. Ook een oldtimershow in de oude stad met veel mooie Italiaanse en Engelse auto’s. We gaan lekker uiteten en genieten van het vuurwerk dat we op afstand zien vanaf een terras. Als we op de boot terug zijn, zien we dat het vuurwerk vlakbij ons is afgestoken en we hebben dus flink wat vuurpijl restanten op ons dek liggen. Gelukkig geen schade, kunnen we volgende ochtend bij daglicht zien.
dolfijnen onderweg naar Syracuse
MGA en kikkeroog in old English white, beiden uit de vijftiger jaren
vuurwerkshow
Terug naar Sicilië: een tochtje van uitersten
Van Crotone varen we vrijdag en zaterdag via Roccella Ionica naar Taormina. Het eerste stuk is saai, we zeilen na Cap Colonne een uurtje of twee maar daarna gaat de plof weer aan. De rest van de dag blijft het windstil. In Roccella drinken we een biertje bij de bar maar verder doen we weinig. Toch weer een dikke 60 mijl afgelegd en morgen gaan we weer vroeg weg.
Zaterdag wordt een gekke dag. We beginnen op de motor met weinig wind. Na Capo Spartivento komen we in de straat van Messina en we weten dat de wind daar plotseling kan opsteken. Dat gebeurt dus ook en binnen 10 minuten gaat de wind van 3 naar 25 knopen. Eerst net krapper dan halve wind, later ruimend tot 120 graden schijnbaar. We halen een top van 9,9 knopen met Martijn aan het roer. De boot stuurt geweldig met 1 rif en de genua 3.
Martijn stuurt de boot naar het record van de laatste 2 maanden
ruime wind: genieten!
Aan de overkant valt de wind de laatste 3 mijl weer helemaal weg, even snel als hij opstak. Dus we varen op de motor naar Taormina. George, de uitbater van de moorings, heeft het hier weer prima voor elkaar. Er zijn moorings bijgekomen sinds juni en hij heeft vergunning om op de wal een klein natuurstrandje aan te leggen, afgebakend met lijnen en boeitjes zodat er geen speervissers meer kunnen komen. Het wordt nog een mooi oord daar!
aan de mooring bij George
aan de mooring onder Taormina
Oversteek van de Golf van Taranto: 72 mijl naar Crotone
Om half zeven staan we op en om kwart over zeven zijn we buiten de haven. We willen voor het donker is in Crotone aankomen, vandaar. De eerste 54 mijl is er geen wind, daarna komt er een briesje opzetten uit zuidoost en dat neemt toe tot 13 knopen, dus we zeilen de laatste uurtjes lekker hard.
vertrek uit Gallipoli
WEhalen pizza halen in de stad (geen zin in koken na 12 uur varen). De volgende dag onweert het in de nacht en ochtend, dus blijven we. We verkennen de oude stad, die vanaf de oude Grieken tot en met Karel V belangrijk was vanwege zijn strategische ligging.Nu is het een wat rommelige plaats, die wel opgeknapt wordt. Aan de haven is het bijvoorbeeld allemaal prima voor elkaar en gezellig, maar erachter bij het fort van Karel V is het rommelig en niet echt welvarend te noemen.
Crotone was de zelfgekozen domicilie in ballingschap van Pythagoras. Hij stichtte hier zijn school voor filosofie en wiskunde. Van de eerste is weinig meer bekend, de tweede kent iedereen die de middelbare school heeft bezocht natuurlijk maar al te goed.
Ook was hier een groot tempelcomplex bij Cap Colonne, waar Hera werd vereerd. Dat is helemaal verwoest in de Punische oorlogen en daarna nog door een grote aardbeving. Er staat nog 1 grote zuil overeind, vandaar de huidige naam “Cap Colonne”.
koffietje in de oude stad
straatje in de oude stad van Crotone
uitzicht vanaf het oude fort op de haven en de ‘woonomgeving’ van Crotone
29 augustus: Martijn komt aan en er komt ook direct wind!
We halen Martijn van het vliegveld in Brindisi na onze excursie naar de wijnmaker en Lecce. Heel goed en fijn om elkaar weer te zien na 2 maanden! Onder het rijden naar Leuca praten we bij over van alles en nog wat. Boodschappen gedaan en lekker uit eten daarna bij Fedele.
We zeilen de volgende dag 30 mijl naar Gallipoli en hebben zowaar de hele dag wind! Gallipoli is een mooie citadel met oude straatjes en leuke terrasjes, hoog boven de zee. Martijn trakteert op een glaasje op de mooiste plek en krijgen er lekkere hapjes bij cadeau.
Martijn geniet mee
Gallipoli
Gallipoli
kaartje: Leuca ligt op het uiterste puntje van de hak (niet aangegeven jammer genoeg)
Puglia, streek van de primitivo
Naast zeilen houden we ook van een lekkere wijn. Die wordt hier zeker gemaakt! In Puglia vinden de druiven “Primitivo” en “Negro Amaro” hun oorsprong. Daarnaast wordt ook nog rode wijn gemaakt van de “Malvasia” en witte wijn van de “Fiano” druif en sinds kort ook van “Sauvignon Blanc”.
Wij bezochten het wijnhuis van Guardini, dat al 900 jaar in de familie is en al die eeuwen wijn en olijfolie produceert. We kregen een rondleiding en proeverij van de jongste telg van de familie. Hij vertelde ons dat zij het liefst geen blends maken maar zuivere wijnen van 1 druivensoort. En liefst niet gerijpt op eiken maar in grote betonnen cuves, om de smaak zo zuiver mogelijk te houden.
Ook leuk om te weten is dat deze hele oude wijnproducent zijn eigen kelders bouwde in de 16e eeuw en daar eerst alleen olijfolie perste, later ook wijn bottelde, maar alleen voor eigen gebruik. De bulk ging in grote vaten naar handelaren. Pas sinds 1993 bottelen ze zelf en wordt de wijn onder eigen merk verkocht.
Wij konden het niet nalaten op wat in te slaan natuurlijk….
wijnkelders van Guardini uit de 16e eeuw
na de wijnproeverij nog even naar Lecce, waar we weer een amfitheater aantroffen….
Finis Terrae (2)
Leuca heette in de Romeinse tijd ook “finis terrae”. Wij kennen die term van Cap Finisterre in Noord Spanje, die we in 2013 rondden……,maar ook hier dus, en met recht. Bij de vuurtoren op de uiterste punt is een grote kerk en een klooster. Vanaf dat punt kijk je over de Ionische zee naar het oosten en noorden en de andere kant op over de Adriatische zee naar het westen. Indrukwekkend!
de vuurtoren van “finis terrae”
het waait hier nooit?, toch staat alles scheef
uitzicht op de haven van bovenaf bij de vuurtoren
Eos Rhododaktylos
We vertrekken de 27e augustus heel vroeg in de ochtend vanuit Othonoi. Zo vroeg dat we de rozevingerige Eos zien (in het Latijn “Aurora”). Het laatste puntje Griekenland laten we achter ons en 48 mijl later zeilen we Santa Maria di Leuca binnen, op het uiterste puntje van de hak van de laars van Italië.
de Eos bij Othonoi
dag Griekenland….
Terug op Othonoi en de laatste blik op Griekenland
26 augustus zeilen en motoren we 30 mijl naar Othonoi, het Griekse eiland midden in de zee tussen Corfu en de hak van de laars van Italië. Op de heenweg overnachtten we hier ook in de zelfde ankerbaai en we liggen ca. 20 meter van ons oude plekje af. In de avond begint het weer flink te waaien, tot 22 knopen in vlagen, maar we liggen goed aan hogerwal. Om ca 22 uur valt de wind binnen een half uur bijna helemaal weg. Dit thermische effect heb je heel vaak als je achter een flinke hoge rots ligt en we zijn er inmiddels aan gewend.
Op 25 augustus varen we 6 mijl….
We verlaten Corfu stad en ankeren 6 mijl naar het noorden voor het dorpje Kalami in een leuke baai. Mooi strand met de bekende taverna’s als uitzicht; bij een ervan wordt een bruiloft gevierd en het bruidspaar en hun gasten komen bij zonsondergang met een motorboot aan, die net kan aanleggen bij een wrak steigertje voor de taverna. Leuk om naar te kijken, en te luisteren, want ze hadden een goede band. Maar minder leuk dat deze tot 04:00 uur in de ochtend doorspeelde op hoog volume. Weinig slaap dus.
vertrek van Corfu stad
de baai bij Kalami; het bruiloftsfeest was bij het terras met de wit gedecoreerde palen
22 en 23 augustus: Corfu stad
Na een paar dagen op het vasteland zijn we weer terug op Corfu, waar we ons rondje Griekenland begonnen, nu bijna 7 weken geleden. We liggen weer in Port Mandraki, onder de oude burcht van de stad. Daar lig je mooi, je hebt wind in de kuip en toch redelijk beschut tegen de golven.
Maar de wind is vanmiddag na een onweersbui gedraaid van NW (de meest voorkomende richting) naar NO en dan loopt er toch wat swell de haven in. Maar het is wel prima te doen waar wij liggen. Het dammetje voor ons is zo laag dat de golfjes erover heen slaan maar de deining die we krijgen komt toch van de haveningang. Als je daar vlakbij ligt heb je er meer last van.
Aurora in Port Mandraki, toen er nog geen wind was
Wij wachten hier even 2 dagen op beter weer en dan gaan we terug naar Puglia (Italië) waar Martijn aan boord komt voor een week. Geen straf want de stad is leuk en we liggen mooi.
uitzicht uit de kuip
20 augustus: Na een mooie tweede ervaring op Paxos varen we naar Plataria
19 juli waren we voor de tweede keer in de baai van Lakka op Paxos. We gingen weer naar de taverna van Alexandros, waar het net zo lekker en gastvrij was als 5 weken geleden. Zelf kiezen we in de keuken uit meer gerechten dan je kunt onthouden. Alles is weer door ze zelf gemaakt. Ze herkenden ons, wezen zelf de tafel aan waar we al eerder hadden gezeten en we kregen van Opa Alexandros een fles olijfolie van zijn eigen boomgaard cadeau. Klasse!
Daarna naar Plataria, op het vasteland. Een leuke haven, mooi gelegen aan het eind van een baai waar een riviertje uitkomt in de zee. Mooie stranden ernaast, dus het lijkt allemaal “af”,
zonsondergang vanuit de haven van Plataria met Corfu aan de horizon
vissertje die de haven verlaat in de avond
maar in het dorp zie je veel gesloten winkels en half afgemaakte huizen. Het gaat hier niet goed. De winkelier geeft de schuld aan de politiek: niemand houdt het meer vol.
Dit is dan nog een plaats waar een flottielje zijn thuisbasis heeft zodat er in ieder geval 1 maal per week (vanavond) leven in de brouwerij is.
De plotter communiceert!
17 augustus. We tuffen 12 mijl naar Sivota Mourtos, een plaats met 4 baaien ervoor die allemaal wisselende beschutting bieden aan allerlei ankerplekjes. Wij liggen in de Middle Bay, aan de oostkant van het eilandje Nisos Ay Nikolaos.
Inmiddels hebben we de nieuwe plotter, die Frans voor zijn zestigste verjaardag cadeau kreeg van iedereen, weer een stukje beter door. Je kunt er screenshots mee maken die je op de Ipad als foto bewaart en daarmee kunnen we eindelijk gewoon laten zien waar we varen. Zie bijgaande eerste poging van een plaatje van vandaag. Het zwarte bootje is de Aurora, wij voeren toen 6 knopen op een koers van 330 graden true. Links zie je Kerkira (het eiland Corfu) en rechts het vasteland van Griekenland. De verzameling rode kruisjes bovenin zijn waypoints vlakbij onze bestemming Mourtos.
screenshot van de plotter
de Aurora in de baai bij Sivota – Mourtos
16 augustus: op naar Parga!
We staan om 7 uur op en halen de brug van 9 uur in het Lefkas kanaal. Deze brug is inmiddels hersteld, maar nog steeds een voorbeeld van improvisatie-engineering op zijn Grieks. Hij tilt zijn 2 kleppen op en draait als een schip opzij om de doorvaart mogelijk te maken op elk heel uur van de dag.
vertrek van onze ankerbaai om 07:30
kanaal van Lefkas
wonder der techniek: de nieuwe brug bij Lefkas die opzij vaart
Daarna varen we naar Parga (30 mijl naar het NNW) en kunnen de helft van dit tochtje zeilen, hoog aan de wind. Bij 13 knopen wind zeilen we eindelijk weer eens op 1 oor en met een mooie boatspeed van 7,45 kn.
Parga is een mooie oude plaats met een Citadel (fort/vestingstad) in een mooi beschutte baai. Jammer genoeg heeft aan de wal het massatoerisme toegeslagen. Het dorpje is helemaal niks meer! Maar wij liggen met ca 30 andere jachten in de baai ernaast, waar wel veel strandtenten zijn, die overdag vol zijn en waterscooters op ons loslaten. Maar in de avond is het heel kalm en wij liggen mooi vrij met alweer uitzicht op zee en vollen maan!
de Aurora voor anker in de baai van Parga voor de citadel
Afscheid van de Sam Sing; op naar het noorden.
Na Kalamos varen we tussen de eilanden door naar onze oude ankerbaai vlak ten oosten van de ingang van het kanaal van Lefkas. We ankeren op 100m afstand van de plek waar we 5 weken geleden ook ankerden. En weer waait het 20 knopen en weer liggen we zo vast als een huis achter ons anker dat je gewoon in het zand kunt zien liggen op 11 meter diepte. We hebben mooi uitzicht op de bergen en de volle maan.
zonsondergang vanuit de kuip; uitzicht op het vasteland
(bijna) volle maan over de “inland sea” tussen Lefkas en het vasteland. Op de achtergrond ligt Meganisi
Kalamos, een mooi avontuur met George, zelfbenoemde havenmeester
De dag erna zeilen we met de Sam Sing van Rene samen op naar Kalamos. Een tochtje van 12 mijl, maar wel heel mooi! In de haven van Kalamos stelt George, alweer een plaatselijke taverna-eigenaar, er een eer in om de haven zo vol mogelijk te krijgen. Voor iedereen is plek! Hij sleept je gewoon naar de plek die hij voor je bedacht heeft; ook al had je je anker al laten zakken! De volgende ochtend blijkt de helft van alle jachten verstrikt in elkaars anker. Maar ook dat lossen we allemaal wel weer op. Ons anker lag gelukkig vrij.
de haven van Kalamos van boven gezien
We eten natuurlijk bij George en hij vertelt vol trots dat hij die avond 2 terrassen vol heeft met 150 man elk. En dat met een heel klein keukentje. En het was echt goed!
eten bij de taverna van George met de Sam Sing bemanning
eindelijk weer eens naast een clublid in de haven, maar wat is er met zijn vlag?
Naar Meganisi: we ontmoeten voor het eerst sinds 2013 een clublid op… het water!
We spraken met René en zijn bemannig af elkaar te ontmoeten op Meganisi. De taverna in de Vathi baai (ja, deze heet alweer zo; overal kom je deze naam tegen. Het betekent gewoon “diep”) heeft een eigen aanlegsteiger en daar lig je gratis als je maar bij hen wat consumeert. We hebben stroom en water, we doen de was en eten op het terras met Rene, Juliaan en zijn 2 vrienden. Gezellig!
terras van de taverna op Meganisi
de taverna met aanlegsteiger: het lijkt wel de Carieb hier!
Na Vathi zoeken we beschutting in Eufimia
We weten dat er nog meer wind gaat komen. En dan lig je hier niet lekker rustig. We varen naar Eufimia, waar we al op de heenweg waren. De eerste haven die we een tweede keer aandoen. Super beschut en gezellig. We blijven er 2 dagen. Nu is het rustiger dan de vorige keer, toen ze hier hun jaarlijkse feestdag vierden. Desondanks veel lawaai door de wind en de taverna’s.
zandverschuiving buiten Vathi op Ithaka
de havenkom van Eufimia aan de overkant van de jachtensteiger
harde wind in de kuip, dus voor het eerst een vestje aan bij de borrel!
9 augustus: Het eiland van Pelops gerond
We varen vandaag terug naar Ithaca en kruisen onze koers van 30 dagen geleden. We zijn de Peleponnesos dus rondgevaren. 562 mijl om precies te zijn.
Vanmiddag komen we na een kalm zeildagje (max. 12 knopen wind) aan in Vathi, de “hoofdstad” van Ithaka met misschien 8000 inwoners of zo. Niets herinnert hier aan Odysseus. Vathi is een leuk plaatsje, na de aardbeving van 1953 tegen de heuvels om de baai in een smaakvolle stijl herbouwd.
de haven van Vathi zonder wind….
Het is een echt tochtgat hier. Na onze aankomst met weinig wind steekt de middagbries uit het westen op en deze wakkert aan tot een goede 25 knopen (windkracht 6) die flinke golfslag in de grote baai veroorzaakt tot diep in de nacht. Jachten die aan lagerwal liggen zijn niet gelukkig en hebben problemen met krabbende ankers. Gelukkig konden we nog een beschutte plek vinden toen wij aankwamen en ligt ons anker er goed in want zelfs bij ons trekt en giert het behoorlijk in de vlagen.
We moeten zelfs havengeld betalen: 12 euro per nacht! Maar het is hier leuk dus we klagen niet.
heerlijk zeilen door de golf van Korinthe
Na ons bezoek aan Delphi zeilen we verder van Galaxidi naar het eiland Trizonia in de golf van Korinthe.
laatste avond in Galaxidi
Trizonia: de Eurohaven met half gezonken tweemaster
Het eiland heeft weer een Euro haven: oorspronkelijk ambitieus aangelegd, niet afgemaakt en nu verslonsd. Geen havengeld, wel beschut en langszij aanleggen. Het bijbehorende dorpje ligt aan de andere baai, maar de doorsteek daarheen is maar 30 meter lopen. Grappig, maar wel een beetje kermis. Het ligt dichtbij de vaste wal en er varen allerlei veerbootjes heen en weer, alleen voor voetgangers. Vuilnis wordt per boot afgevoerd, merken we in de avond, als alle kliko’s van het eiland op een soort dekschuit met hulpmotor worden getakeld en in de vroege ochtend weggevaren worden naar de wal.
Van Trizonia varen we 36 mijl op zeil en passeren de grote brug bij Patras.
zeilend naar het einde van de golf van Korinthe
de “Rio” brug bij Patras
We ankeren in het baaitje van Mesologgi, dat 3 mijl landinwaarts ligt. Veel boten doen hetzelfde, op de wal is weinig te beleven verder. In de avond wordt het helemaal bewolkt en vlaagt de wind uit verschillende richtingen, maar het blijft droog en ons anker ligt er goed in.
in het kanaal naar Mesologgi: de vissershutten zijn omgebouwd tot zomerhuisjes
De volgende ochtend varen we verder richting Ithaka
Delphi: alweer Griekse historie, maar wel heel bijzonder
5 augustus: We huren vandaag een auto en gaan naar Delphi. Het orakel heeft ons niets verteld maar we vroegen ook niets. We keken wel onze ogen uit!
Delphi, de tempel van de stad Athene aan de heilige weg, het theater en de renbaan
in het museum van Delphi: de tweeling van Argos en de wagenmenner
Na Delphi reden we voor de lunch naar Arechova, 10 km verder. Dat is een ski-oord in de winter!
3 augustus: het kanaal van Korinthe: indrukwekkend, maar snel voorbij!
We voeren op 2 agustus van Sounion naar Korfos, een kleine, niet toeristische baai vlak buiten Athene op de Peloponnesos. Gratis ligplaats met water en elektra voor de plaatselijke taverna “Papa George”, maar dan verwacht hij wel klandizie. We eten simpel maar lekker aan een tafeltje 2 meter voor de boot!
De dag erna varen we door het kanaal van Korinthe, 3,5 mijl lang en 58 meter hoog! Indrukwekkend om te doen, ook al ben je er natuurlijk zo doorheen. Aan de andere kant, in de golf van Korinthe, zeilen we zowaar nog een uurtje of twee en dan is de wind weer eens op.
kanaal van Korinthe
We overnachten in een “Euro-haven” in Limeniscos Irodoris en zijn de enige bezoeker. We leggen aan aan de buitensteiger We zwemmen naast de boot. Midden in de nacht een regenbui! Dat was natuurlijk schrikken, want vanwege de warmte staan alle luiken open.
De dag erna varen we naar de volgende baai (18 mijl) met wind tot 25 knopen bij de punt van het land. Daarna zakt de wind er weer uit. We leggen om 12 uur aan in Galaxidhi, volgens velen het leukste oord aan de golf van Korinthe en van hieruit is Delphi ook goed te bezoeken.
aankomst in Galaxidhi
De Aurora op reis 