le Marin: thuishaven van 200 huurcatamarans

hypermodern maar wat onpersoonlijk haven- en winkelcentrum in le Marin

9 februari: in 3,5 uur zeilen (25 mijl) ben je vanuit de echte Carieb in een Frans-mediterrane omgeving beland. Martinique dus. Het is even wennen: Frans spreken, luxe duidelijk zichtbaar overal, aanleggen met een mooring van voren en een drijfsteiger achter, geen boat boys en de prijzen (in euro’s) zijn weer hoger. Ook voordelen: inklaren gaat gewoon simpel met self-service op een PC, je kunt weer camping gaz krijgen, uitgebreide watersportwinkels etc.

Morgen gaan we pas zien wat de Carrefour supermarkt allemaal heeft (franse kazen en wijnen en pate’s bijv….) en natuurlijk verse baguettes en croissants.

We zijn nu in le Marin (voor wie het nog niet had geraden uit het bovenstaande) en blijven hier een paar dagen. Auto gehuurd voor donderdag en vrijdag.Dan komen Pieter en Brigitte en varen we met hen langs het eiland (en langs ankerbaaien en veel leuke plekjes natuurlijk)

bijgaand kaartje toont op een wat amateuristische wijze hoe we gevaren zijn. Dat kan handig zijn voor degenen die de namen van alle Caribische eilanden niet direct geografisch thuis kunnen brengen.

De blauwe lijn is de heenreis, de oranje lijn is de terugreis.

trip Grenadines en Grenada januari 2014

Vandaag voeren we van Bequia naar Saint Lucia (Rodney Bay). Omdat je hier niet graag met donker vertrekt of aankomt, is je actieradius beperkt tot de 12 uur daglicht die je hier hebt.

De wind zou ONO 15-20 knopen zijn dus wij om half zes opgestaan en om 10 over zes (net genoeg daglicht) weg. Tussen de vele geankerde jachten in Admirality Bay wegkomen moet je echt niet doen met minder daglicht. Daarna eerst 12 mijl net iets hoger dan halve wind naar de zuidpunt van Saint Vincent met precies de beloofde wind. Daar viel de wind toch teveel weg om tempo te maken en moest de motor 3 uur bij. Bij de Noordpunt van het eiland woei het >25 knopen en gingen we 23 mijl hoog aan de wind gaan varen, want Sint Lucia ligt oostelijker van Saint Vincent. Heerlijk gezeild behalve een paar massieve golven die over de hele boot heensloegen (schuifluik onder de buiskap stond natuurlijk open en daardoor werd het zelfs tussen de randen van de buiskap door goed nat binnen). De wind nam na een mijl of 6 af tot ca 18 knopen. Het laatste stuk onder de lij van Saint Lucia weer minder wind en moest helaas de motor er weer bij, omdat we voor donker binnen wilden zijn. Om kwart voor vijf voeren we de haven in. We lagen om 17 uur vast. Net te laat om in te klaren maar dat komt morgen wel. De dockmaster sloot ons wel direct aan op water en electriciteit en gaf ons een wifi code.

Op Swan Valhalla was activiteit, we liggen aan dezelfde steiger dus misschien zien we Sam nog later deze week.

in de kuip van de Anna op de dag van onze aankomst

tonijn zo uit de zee in de pan

Gezellig een paar dagen in Admirality Bay, veel opgetrokken met Mieke en Eric van de Anna, een Belgisch stel die ook met de ARC meededen met hun nieuwe Southerly 47.

Gisteren zaten we aan de borrel met hen op de Aurora toen een visser een tonijn kwam afleveren die Eric “besteld” had. Gevangen in het ruime vaarwater tussen Bequia en Saint Vincent, ter plekke gefileerd door de visser en bij ons in de pan. Heerlijk!

Vanmiddag naar het strand bij Jacks Bar en morgen gaan we hoogstwaarschijnlijk naar Saint Lucia terug. We hebben al uitgechecked bij de douane en immigration hier. Dat zijn 2 verschillende diensten, die allebei je paspoort willen zien en stempelen, formulieren in 3-voud invullen met carbonnetjes ertussen en vervolgens ook “duties” innen waar je dan weer een handgeschreven receipt voor krijgt. In hun mission statement staat dat zij streven naar een naadloos proces door alle afdelingen in 1 gebouw te combineren en vooral werken om de human resources (werkgelegenheid) en de financiële positie van de staat te helpen…..ben je nog steeds een kwartier bezig zelfs als er geen wachtenden voor je zijn, maar alles gaat met een vriendelijke lach. Live slow, sail fast.

2 februari: we varen 40 mijl aan de wind van Carriacou naar Bekwee (zoals ze het hier uitspreken). Flinke wind dus stagfok en een 2e rif erin. Stralend weer en dan die >25 knopen schijnbare wind in je gezicht met af en toe een flinke golf in je gezicht. We waren mooi op tijd in Bequia om nog in te klaren (gisteren op Carriacou uitgeklaard want dat was nog Grenada, Bequia hoort bij Saint Vincent). We hebben er een uur over gedaan bij de customs en de immigration omdat er 5 mensen voor ons waren. Weer een paar mooie stempels erbij in onze paspoorten, dat wel! We moesten “overtime” betalen omdat we in het weekend wilden inklaren…. zo verdient Saint Vincent dus haar geld.

Vanavond geborreld en gegeten met Mieke en Eric, die we al op Lanzarote leerden kennen en die ook de ARC meevoeren, Zij liggen hier al een paar dagen en gaan hierna juist naar het Zuiden, waar wij al geweest zijn.

Wij varen waarschijnlijk woensdag naar Saint Lucia en dan verder naar Martinique. Je leest het wel….

Tyrell Bay op Carriacou

Dragon Bay Grenada: wij lagen hier als enige boot….

30 januari: we zeilden van Whisper Cove langs St George naar Dragons Bay. We waren laterin de middag de enige boot in de baai. Supermooie omgeving, gelukkig zijn we niet lastiggevallen in de nact.

31 januari: om kwart voor 8 vertrokken omdat we dachten stroom en wind tegen te krijgen naar Carriacou (35 mijl ten N van Grenada en een eiland dat nog bij Grenada hoort). De stroom loopt hier nl. altijd west in de zeegaten tenzij het vloed wordt. Moet je goed leren berekenen met de tijd van opkomst en ondergang van de maan. Ik vertrouwde het niet erg,  De wind bleek precies Oost dus was het net bezeild naar het NO. En de stroom was tot 12 uur mee (bleek ik toch goed uitgerekend te hebben met behulp van de stand van de maan).

TyrellBay is een soort mini-Bequia maar dan rustiger en geen boat boys om je heen. Leuk en mooi. Er is hier zelfs een jachtwerfje dat professioneel werk levert en duidelijk in opkomst is. Verder gratis wifi als je een paar dollar in de collectebus stopt om het schoolgeld van de kinderen op Carriacou te helpen betalen. Mooi initiatief van restaurant The Slipway naast het werfje.

We voeren op 28 januari van St. George naar Whisper Cove, een aanrader van George!. Deze cove ligt heel beschut in de Clarke’s bay tussen Hog Island en Salivigny Island. Op zee eerst kruisen (een mijl of 8) met flinke golven, dan zie je bij de kust een gaatje tussen de brekers en plotseling is daar het groene boeitje van de geul. Oppassen want de boeien schijnen hier af en toe ook verkeerd te liggen (afgedreven bijvoorbeeld). Maar alles gaat goed en we varen de mooie en diepe beschutte baai in. Whisper Cove is een kleine inhan achterin deze baai waar Gilles en Mary (een Frans Canadees echtpaar) zijn neergestreken. Zij kwamen hier 5 jaar geleden met hun zeiljacht, zagen het destijds wat verlopen haventje en kochten het. Nu is het hier een heel gezellige kleine marina (16 plaatsen) waar zeker 3 andere Frans-Canadese jachten ook permanent hun ligplaats lijken te hebben gevonden. Frans praten op de steiger dus! Er ligt ook nog een Argentijn met een mooie, zelfontworpen 38 voeter die naar de Caribean 500 gaat (race in Antigua).

We lunchen bij Gilles en Mary en eten zelfgeprepareerd vlees. Gilles is nl. de enige echte slager van Grenada (en van de hele Carieb als je hem mag geloven). Hij koopt selectief vee van lokale boeren, slacht zelf en laat het vlees zorgvuldig rijpen. Geweldige selectie heerlijkheden, waaruit we nog een keus moeten maken voor in onze ijskast. Daarom gisterenavond alleen een salade in restaurant Aurora, wel met verse ham van Gilles. Vanavond is er Jam Session Pizza. Het restaurant is eigenlijk gesloten, maar Gilles heeft zin in pizza en komt op de steiger vragen wie er mee-eet. Je kunt je eigen pizza samenstellen met alle ingrediënten van Gilles eigen keuken,inclusief kaasjes uit Trinidad, zelfgemaakte salami, ham en worstjes. We gaan het meemaken!

We hebben dit weer verdiend door vanochten een flinke wandeling te maken in de heuvels achter de haven. Je overziet niet goed hoe ver allesis dus liepen we uiteindelijk een uur naar Woburn, het dichtsbijzijnde dorpje en weer terug.