13 september: Herinneringen ophalen op het eiland Vis
We zeilen hoog aan de wind naar Vis, 18 mijl. We moeten daar vroeg zijn om een plekje te bemachtigen aan de kade van het dorpje Kuta. Erg leuk om hier weer te zijn, nu met onze eigen GS45 en niet met de Matterhorn die we in 2007 huurden toen er WK Splash was in Split. Na die wedstrijden zeilden we toen een week rond met 4 boten; Jan Willem en Patricia huurden toen een Salona 37 en wij een GS 45 om eens te testen.
Ook hier lijkt niet veel veranderd maar wel verbeterd en uitgebreid. We liggen aan de kade van het dorpje Kut, recht voor een paar bars en een pizzeria. Veel buitenlanders hier, gezellige drukte.
Overnachten in de idyllische baai van restaurant Lero op het eiland Salto
We varen 17 mijl, waarvan 15 op de motor. Om 15:30 komen we in de baai aan waar we een plek hebben gereserveerd. Je ligt aan een mooring lijn voor en een lijn aan de rots achter.
Als je in het restaurant gaat eten is de ligplaats gratis. Dat doen we dus. De havenkantoor haalt ons op en brengt ons weer terug met zijn bootje.
Het is een schitterende plek en we genieten ook nog eens van een echt goed diner. Hier komen we nog wel eens terug!
11 september: Jan Willem en Patricia komen aan boord
We hebben afgesproken op Hvar, het volgende eiland, in de haven van Starigrad waar hun veerboot vanuit Split aanlegt. Leuk stadje met een drukke marina maar er is genoeg plek. Sinds 2007, toen we hier ook waren, is er veel uitgebreid maar het blijft een mooi plaatsje. We eten een ijsje, drinken een CS op het terras en praten uitgebreid bij.
Naar Veja Luka op het eiland Korcula
De volgende dag zwemmen in zee bij het strand naast de haven. Daarna tuffen we naar Gravina, een mooie baai met moorings bij Veja Luka op de westpunt van het eiland Korcula.
Het lijkt net de Carieb in deze baai met mooie huizen, een restaurant en een strandje. We nemen Charlie mee in de rubberboot naar de wal, wat ze prima vindt
Oversteek naar Kroatië op 9 september
En nu zijn de weergoden ons echt goedgezind! We vertrekken iets na half zeven voor de oversteek van 60 mijl naar Lastovo.
De wind en de zee zijn knap onrustig als we wegvaren, dus 2 reven in het grootzeil en half ingerolde genua. We lopen alsnog rustig 7,5-7,7 knopen omdat we halve wind naar het noordoosten kunnen sturen. Na 25 mijl is het op met de wind, zoals voorspeld door predictwind en meteoconsult. Motoren dus maar weer. Als we de eilanden van Kroatië in zicht krijgen, komt de wind zoals verwacht wel weer terug uit het noordwesten maar te weinig om goede voortgang te maken, dus de motor blijft zachtjes bij.
We moeten namelijk nog naar een haven om “in te klaren”. Waarom. zul je vragen , want Kroatië is toch een Schengen land sinds 1 januari 2023? Ja, maar je moet wel 2 vergunningen hebben om met je eigen jacht hier te mogen varen. De toeristenbelasting kun je online regelen, maar de navigation permit voor de boot niet. Op bijna ieder eiland is wel een haven met een havenmeester die dat kan doen, maar in Lastovo is dat geen gezellige plek (veerhaven). Als je dit niet direct doet op de dag dat je de Kroatische wateren binnenvaart, kun je een fikse boete verwachten. De kustwacht monitort je op de AIS. Het zoveelste verdienmodel van de Kroatische overheid…..
Marleen kan om 17:00 bij de havenmeester terecht (Frans kan dit niet doen want je hebt een vaarbewijs nodig…..). Het kost een half uur want de pinautomaat weigerde eerst dienst en contant betalen kon niet. “ Welkom in Kroatië “ , zei de havenmeester….
Daarna snel door naar Portorus (Porta Rossa) , een steiger in de baai Skrivena Luka. Wel even wennen, deze taal….
We komen om 18:30 in deze prachtige baai aan, waar we met 4 jachten aan een mooie steiger kunnen liggen. Er is nog plaats voor veel meer boten maar het seizoen is duidelijk bijna afgelopen.
Om de goede afloop van met name het “inklaren” te vieren, eten we een risotto met zeevruchten op het terras met zicht op de baai. Daarna vroeg naar bed. Ook Charlie was doodmoe.
Na wind tegen komt zeilweer: op naar Vieste!
Op 8 september is niet alleen de wind, maar ook de swell tot rust gekomen. We kunnen de eerste 2,5 uur zelfs zeilen, halve wind met 13-15 knopen.
Daarna valt de wind weg en komt vanuit het noorden terug, tegen dus. Maar dat wisten we en daarom waren we vroeg vertrokken (7 uur) want de rest van de dag zou deze tegenwind alleen maar sterker worden. We motoren de laatste uurtjes naar Vieste waar we om 13:30 aankomen. De eerste steiger aan BB is van Alessandro en zijn vader; daar lagen we vorig jaar ook en dat beviel ons prima.
Zij hielpen bij het halve wind aanleggen wat wel prettig was bij 17-19 knopen wind. Daarna heeft Alessandro ons geholpen met diesel tanken met jerrycans in zijn bootje, 3 keer heen en weer. Nu kunnen we wel weer even vooruit.
Trani revisited, nu voor een paar dagen verwaaid
We varen op 3 september 21 mijl naar Trani, het logwieltje wordt zowaar wakker en geeft de snelheid en afstand bijna goed aan. Er zal wel aangroei voor het wieltje gezeten hebben want het wieltje zelf hadden we er juist uitgehaald voor we weg gingen eind mei. Kennelijk doodt het waterklimaat in Bari alles wat groeit in Brindisi.
Het gaat niet echt lekker, in het begin wind en golven tegen zodat de boot flink zout wordt. Charlie vindt het niet leuk…..en is zeeziek. Gelukkig zijn de laatste 10 mijl weer rustig.
Luigi regelt weer een mooie plek voor ons bij de haven van de gemeente, die niet direct te benaderen is. We gaan hier 4 dagen blijven wat het gaat echt hard waaien, 35-40 knopen uit het noorden. Maar Trani is wel een leuke plek om dat te doorstaan. We liggen aan de lijzijde van de steiger in de luwte van een grote motorboot (gin palace) dus relatief rustig. In de avond is het trouwens ook nog helemaal kalm, nauwelijks wind.
Op 4 september waait het al 25 knopen in de haven en de golven slaan over de dijk van de buitenhaven. Waar wij liggen is het prima. Marleen haalt vers brood terwijl Frans het zout van de boot spuit. Daarna koffie en niets doen, boekje lezen enzovoort.
We gaan naar de supermarkt en Charlie mag zowaar mee naar binnen!
1 september varen we 62 mijl naar Bari
We blijven een dagje in de marina en gaan lekker eten in het heerlijke havenrestaurant.
Na 2 nachten in Brindisi marina gaan we de Adriatische zee op. Het wordt motoren want de lichte wind is 20 graden van voren. Rustige start dus. Ook voor Charlie die meer dan de halve reis ligt te slapen.
In Bari komen we om 16:50 aan bij Nautica Ranieri waar we eerder ook geweest zijn. Goede werf met een paar steigers maar wel ver van de stad. De Danzon van Rob en Jeanette ligt schuin tegenover ons maar ze zijn niet aan boord, dat wisten we.
We blijven even een dagje om bij te komen van dit avontuur…..
30 augustus: proefvaart met Charlie aan boord
Na een road-trip van een week en 2300 kilometer zijn we op 25 augustus weer op de boot gestapt in Brindisi. Zelfs voor Italiaanse begrippen is er dagenlang sprake van een hittegolf met temperaturen van boven de 35 graden overdag. Van opruimen, klussen en vaarklaar maken komt dus niet zoveel want meer dan 3 uur per dag iets doen is niet mogelijk.
Dus doen we er 4 dagen over, maar dat mag de pret niet drukken. Charlie went ook snel aan de boot als haar leefomgeving.
Vandaag, 30 augustus, is het dan eindelijk tijd voor het eerste stukje varen, nadat we gisteren nog even een kleine malheur op te lossen hadden met de elektrische boiler. Met de hulp van werfbaas Massimo was dat ook weer snel verholpen, ook omdat we zelf het reserve onderdeel bij ons hadden.
We varen op de motor 3 mijl naar de jachthaven van Brindisi die helemaal op het uiterste puntje van de pieren ligt. Mooi even kijken of alles goed werkt en of Charlie het leuk vindt. Dat bleek wel, zie de foto.
In Brindisi Marina waren we al eerder geweest en we liggen ongeveer op dezelfde plek, tegenover een splinternieuwe GS48.
Met de auto verkennen we het binnenland van Puglia
We huren een auto bij Greta, de vriendelijke “conciërge” van de jachthaven. Ze geeft ons veel tips en boekjes plus een goede overzichtskaart van Puglia. We gaan direct op stap.
12 mei gaan we naar het noordwesten, Valle d’Itria in. Eerst bezoeken we Ostuni en Locorotondo, twee mooie witte stadjes, beiden op een heuvel gelegen. Vanuit Ostuni zie je in de verte beneden de zee en in Locorotondo kijk je meer naar het binnenland en zie je de eerste Trulli huizen liggen.
Vandaar gaan we naar Martina Franca waar we heerlijk lunchen midden in de mooie oude stad. We drinken er voor het eerst een glas Verdeca, een autochtone druif, een lekkere wijn met veel body, iets kruidig maar ook mooi droog en fris. Die gaan we kopen…
De volgende halte is Alberobello, het beroemde (Unesco) Trullidorp. We lopen eerst door het toeristische deel en daarna aan de andere kant van de doorgaande weg op de tegenoverliggende heuvel door het rustige deel, dat meer een woonbuurt lijkt te zijn. Het is een heel bijzondere bouwstijl uit de 15e eeuw. De stenen op het kegelvormige dak lagen oorspronkelijk los gestapeld zodat je de hele zaak snel kon laten instorten. Zo hoefde je in die tijd geen belasting voor je huis te betalen.
De laatste stop voor deze dag is Castellana Grotte, waar we de grotten gaan bezoeken met een lokale gids die Frans spreekt. De grotten strekken zich uit over een gebied van 184 km. Er zijn duizenden stalagmieten en stalagmieten te zien. We bezoeken een gebied van 2 km op 150 m diepte en dit was al indrukwekkend. Jammer genoeg is fotograferen in de grot verboden.
De volgende dag doen we eerst boodschappen met de auto. Daarna gaan we naar Lecce en Manduria, ten zuidoosten van Brindisi. In Lecce bezoeken we het oude seminarie en 3 kerken, allemaal weelderig in barokstijl gebouwd. De dom is toch wel de meest indrukwekkende kerk. Natuurlijk kopen we ook Pastichiotto’s, de beroemde taartjes van Lecce. We kopen ze bij Natale, een van de beste pasticcerias van de stad volgens Ciao Tutti.
We gaan op weg naar Manduria in de verwachting daar te lunchen en het Primitivo wijnmuseum te zien. Lunchen doen we bij het lokale ristorante Locando, waar het vol zit met locale families voor de zaterdagse lunch. We worden hartelijk ontvangen door Paula en haar vader. Het blijkt een familiebedrijf te zijn dat al sinds de dertiger jaren bestaat. We eten heerlijke lokale gerechten, drinken wijn uit een fles zonder etiket en je betaalt voor het deel wat de fles leger wordt. Echt heel leuk. Bij de koffie krijgen we zelfgemaakte limoncello van de moeder, die glundert als we haar bedanken.
Na de lunch gaan we naar het wijnmuseum. Dat stelt niet heel veel voor maar het complex waar het ligt is enorm. Hier zetelt de cooperativa di Manduria, waar ze bijna honderd jaar geleden de basis hebben gelegd voor de eerste DOCG (beschermde herkomstbepaling) van de Primitivo. Tot lang daarna werd de wijn hier nog steeds in bulk verkocht om wijnen uit Nood Italië mee “aan te sterken”. Maar sinds de jaren 80 en 90 is er echt de ambitie gekomen om van de Primitivo een eigen goede DOCG wijnproduktie te maken. Met de 9000 hectare van de cooperativa tezamen wordt er in allerlei kwaliteiten wijn gemaakt; de meest eenvoudige kun je gewoon tanken uit een soort benzinepomp in jerrycans. Maar ze maken ook dure prijswinnaars. Na wat proeven kopen wij iets er tussenin, Rosato en Rosso. En natuurlijk 2 flessen Verdeca die ze hier ook zelf verbouwen. Voldaan rijden we weer naar de boot….
9 en 10 mei: om de hak van de laars naar Brindisi
9 mei wordt weer een dag van meer dan 60 mijl.
We varen rond de punt van de hak (Leuca zoals de Grieken dit al noemden vanwege de krijtrotsen)
Na weer een lange dag stoppen we in San Foca, niet heel interessant maar wel een goede plek voor de nacht met heel vriendelijke ontvangst.
Op 10 mei varen we dan het laatste stuk van dit voorjaar en komen om 13 uur in Brindisi aan. We gaan in de grote jachthaven liggen buiten de stad. Het gaat in de middag al hard waaien en ook regenen. Dat blijft de komende dagen zo dus we zijn op tijd hier. We huren 2 dagen een auto om wat van het binnenland van Puglia te zien.
Naar Puglia
8 mei vertrekken we bij het krieken van de dag om weer 75 mijl naar het noordoosten te komen. Het wordt motoren want de hele dag is er geen wind. Wel helemaal bewolkt en koud. Om de beurt kruipen we beneden nog even op de bank om een slaapje te doen.
We komen om ca 17:00 aan in Gallipoli (de mooie stad volgens de oude Grieken) en onze gereserveerd plek in de jachthaven van Blue Salento is er nog. Wel cash betalen bij de marinero want het kantoor is al dicht….
We lopen het oude stadje in dat op een schiereiland ligt. Het lijkt wel wat op Ortigia, de oude stad van Siracusa. Maar dan wat kleiner, eenvoudiger en met minder toeristen (nu nog, maar in het hoogseizoen verandert dat wel).
We eten heerlijk in de Trattoria della Stazione, net buiten het oude centrum bij het station. Veel leuker en beter dan de naam suggereert! We zijn in Puglia!
5-6 mei: echt mooi zeilen!
Op 5 mei varen we om 06:45 de haven van Riposto uit. Geen wind maar heel mooi weer. We zien de Etna met sneeuwtop en pluimpje rook langzaam uit het zicht verdwijnen. We zetten uit voorzorg toch 2 reven in het grootzeil, We steken de straat van Messina over naar Calabrië en we hebben al 3 keer eerder meegemaakt dat de wind midden op de oversteek flink kan aanwakkeren. Dat gebeurt ook deze keer. Eerst komt de wind in op 65 graden, dan neemt hij toe tot maximaal 22 knopen en draait naar 90 graden. We varen hard met een maximum snelheid van 10,4 knopen. Later draait de wind steeds verder naar achteren en neemt weer af. Eenmaal onder de kust van Calabrië is er helemaal geen wind meer en motoren we de laatste 25 mijl (van de 74). We zien 3 verschillende scholen dolfijnen onderweg, die spelen rond de boot. Om 17:45 uur komen we aan in Rocella Ionica waar we in de windstille avond lekker in de kuip nagenieten.
Op 6 mei gaan we direct verder. Om 07:45uur varen we op de motor naar buiten voor de trip naar Crotone, 63,5 mijl. We steken de hiel van de laars over en daar waait het weer, halve wind met een maximum van 16 knopen. Nog een dag lekker zeilen in de volle zon dus. 9 mijl voor Capo Colonne valt de wind weer helemaal wegen gaan we het laatste stukje weer op de motor. We komen om 17:30 uur aan en krijgen een prima plek bij de Yachting Kroton Club.
De volgende dag blijven we liggen. Even rust, maar ook de boot schoonmaken en het zout eraf spoelen. Marleen doet de was bij het havenkantoor en we halen boodschappen voor de winkels sluiten om 13:00 uur (zondag). Er is nog 1 viswinkel open waar we mooie gamberi rosi kopen waar we vanavond van gaan genieten met een witte Ciro (lokale wijn van de greco druif). Het is weer een mooie dag.
4 mei varen we weer een stukje
Het weer klaart op dus we varen naar Riposto, een jachthaven aan de voet van de Etna. Die zit nog wel de hele dag in de wolken die maar langzaam oplossen. Je ziet wel een stukje, zelfs met sneeuw. In de avond komt hij tevoorschijn
Onderweg passeren we Arcitrezza, waar de stenen in het water liggen, die de Cycloop naar Odysseus op zijn schip gooide nadat Odysseus hem 1 oog uit had gestoken. Hij miste doel natuurlijk maar de enorme lavablokken liggen er nog steeds om ons aan deze mythe te herinneren…
1-3 mei: naar Catania
We varen 1 mei naar Catania waar we prima liggen om een paar dagen met regen en onweer te laten passeren. We bezoeken natuurlijk de vismarkt en gaan ook naar het Palazzo Biscari, waar al sinds 1693 dezelfde familie woont. Ze zijn nu met meer dan 49 gezinnen maar dat past er wel in want er zijn 600 kamers!
Op 3 mei komen Herman en Bronia borrelen. Gelukkig is het weer droog geworden en gaan we lekker in de stad eten. Heerlijke vis en, alweer, Etna Bianco. Van het huis Aurora nota bene!
30 april, Marleen is jarig!
We blijven rustig in Siracusa. We gaan natuurlijk lekker koffie drinken en een heerlijk taartje eten in een van de beste pasticceria’s. En ‘s avonds lekker uit eten. Tussen alle toeristische restaurants vonden we iets originelers, Pesce d’uovo. Heerlijk gegeten met een lekkere Etna Bianco erbij.
Dagje Siracusa
Na een dag met veel motoren en een beetje zeilen komen we op 28 april om 16:30 aan bij Siracusa. We ankeren niet want de wind staat over de volle lengte van de baai en dat veroorzaakt wat deining. In de haven van Lakkios liggen we rustig.
Op 29 april gaan we, zoals altijd in Siracusa, naar de markt voor mooie vis, groenten, fruit en kaas. Ook eten we een ijsje en gaan we aan het eind van de dag naar de Sunset Bar voor een wijntje en een Campari Spritz bij de ondergaande zon. Heerlijk!
28 april 2023: we varen weer!
Na een week opruimen, klussen en poetsen ligt de Aurora er weer fris bij. Het onderwaterschip is al in maart door de werf nieuw in de antifouling gezet dus alles is gereed voor vertrek. Om 07:30 gooien we los. De marinero wijst ons nog even de weg in de haveningang waar druk gebaggerd wordt maar desondanks is de diepte nog beperkt tot 3,10 m op het ondiepste deel.
Seizoen 2022 is bijna ten einde
14 oktober. We zijn in onze thuishaven, het is wat onstuimiger weer maar af en toe ook een heerlijk warme dag. Opruimen geblazen want over 6 dagen vliegen we weer naar NL.
Hier de animatie van onze tocht van september van Brindisi naar Marina di Ragusa (MdR). Klik op het pijltje….
Terug naar MdR
De afkorting staat voor Marina di Ragusa, onze thuishaven sinds 2015. We varen weg om 08:00 uit Siracusa, weinig wind maar nog wel wat deining na 3 dagen harde oostenwind. Veel motoren tot we na Capo Passero wat meer wind krijgen. We worden tegemoet gezeild door Silvio met de Maybe. Leuk om elkaar weer te treffen! Om 18:00 liggen we weer op E22, onze vaste plek voor de winter. Eenmaal in de haven komt Silvio nog even gezellig een glas wijn halen en bijpraten.
Slow sailing langs Sicilië
Na een wat onrustige nacht bij Taormina schuiven we 1 mijl op naar de overkant van de baai, waar we ankeren voor Giardini Naxos. Mooi beschut en ook met mooi uitzicht op de Etna en ook op Taormina
Een redelijk rustige nacht voor anker dus. Maar ook hier slaat de swell toe, nu uit het oosten en dan is dit precies lagerwal. We besluiten dus wat eerder dan gepland naar Riposto te varen, 7 mijl verderop waar een beschutte jachthaven is.
Na 2 dagen met wind tegen, onweersdreiging en 35 graden vertrekken we op 18 september weer. Op naar Siracusa.
41 mijl halve wind, we lopen prima en halen een top van 9,6 bij een mooie golf. We komen daardoor wat te vroeg aan zodat onze vrienden van Lakkios Yacht Club (geen club maar een kleine jachthaven met 1 steiger) even vroeger dan gedacht hun siesta moeten beëindigen om 14:40. Geen probleem, ze lachen net zo vrolijk als altijd en helpen prima bij het aanleggen.
Wakker worden onder de Etna
Na een lange dag gisteren en een hobbelig nachtje door de swell (ondanks onze heklijn) is het mooi wakker worden zo. Even zwemmen en lekker ontbijten.
Langs een deel van Magna Graecia
Crotone was ooit een belangrijke Griekse vestiging, link tussen Syracusa en Athene. Maar de Romeinen vonden het niet interessant en daarna is de stad afgegleden tot onbeduidend provinciestadje. Maar wel levendig en het wordt steeds leuker zonder echt toeristisch te zijn.
We blijven er 1 dag om bij te komen, boodschappen te doen en op een terras een aperitivo te drinken. De CS krijgt een 8,7 want Marleen vindt hem ook lekker en toch is hij redelijk sterk. Door echt goede Prosecco misschien…goede hapjes en een mooi plekje doen de rest
Op 13 september vertrekken we om 06:30 weer voor 63 mijl grotendeels motorzeilen langs Cap Colonne naar Rocella Ionica. Hier geen Griekse geschiedenis maar gewoon een jachthaven bij een toeristenplaatsje. We stoppen er alleen omdat het handig ligt. Maar onverwacht eten we heerlijke pizza bij restaurant Dali, vlak bij de haven. Met een lokale Ciro (witte wijn van de Greco druif) is dit prima. Dali ligt in een leuke tuin, gezellig gedaan en heel vriendelijke sfeer.
We staan op 14 september weer vroeg op want we hebben 68 mijl te gaan en steken de straat van Messina over. De wekker gaat om 05:30 maar dan is het nog donker. Om 06:10 varen we de haven uit, oppassen bij de drempel bij de ingang, waar het maar 3 meter diep was toen we gisteren aankwamen. Alles gaat goed en om 11 uur ronden we Capo Spartivento, waar de teen van de laars van Calabria eindigt. De straat van Messina ligt te glinsteren in de zon en de Etna is op 38 mijl afstand al in volle glorie te zien, zo helder is het! Alleen is er ongeveer nul wind dus de motor moet zijn best al weer doen.
Om 16:30 komen we aan bij de baai van Taormina, het andere deel van Magna Graecia waar dit verslag mee begon. Hier bouwden de Grieken hun amfitheater zo dat de Etna achter het toneel zorgt voor een natuurlijk decor. Wij liggen aan een mooringboei van George direct onder het amfitheater met hetzelfde uitzicht. Even zwemmen en dan lekker rust. We zijn hier al minstens 5 keer geweest maar raken niet verveeld. George helpt nog even met een heklijn naar een andere mooring zodat we recht in de swell liggen vannacht, prima service!
2-12 september: we varen weer!
Op 2 september vliegen we weer naar Brindisi waar de Aurora op ons ligt te wachten. We zijn goed moe van alle festiviteiten rond het huwelijk van Milou en Lennard, dus we blijven eerst maar eens een paar dagen rustig liggen. Wel weer even goed alles schoonmaken na 2 maanden stilliggen. Ook het onderwaterschip moet een beurt krijgen waarvoor we David de duiker inhuren via de werf Balsamo waar we liggen
6 september vertrekken we uit Brindisi en zeilen we naar San Foca, 37 mijl naar zuiden met lekkere wind. We blijven er maar 1 nachtje want het geen bijzondere plek. 7 september gaan we verder naar Leuca, op het puntje van de hak van de laars. We waren hier eerder in 2016 en het is nog steeds even leuk, zeker nu het rustig is in het naseizoen. Een paar dagen zuidwesten wind (tegen) geven ons een goed argument om hier te blijven en uit te rusten, want we zijn nog steeds moe. Siësta is ook een prima idee voor Hollanders, zo vinden we uit.
11 september varen we om 06:20 weer weg, een lange dag van 72 mijl om de golf van Taranto over te steken.
We zeilen ongeveer de helft van de tijd maar in de middag valt de wind weg. We komen om 17:30 aan in Crotone waar we bij de zeilclub hartelijk worden ontvangen. Prima plek, waar we s’nachts nog een onweersbui met veel regen en harde wind over ons heen krijgen. Die wind is er in de ochtend nog steeds, zoals voorspeld, dus we gaan de stad in en lezen veel. Morgen gaan we waarschijnlijk naar Rocella Ionica.
De Aurora op reis 