Na een dagje passagieren en uit eten bij het beste restaurant tot dusver van deze vakantie, varen we op 11 juni om 09:15 weg.

Het waait 12 knopen recht van achteren dus we besluiten eerst de zee op te gaan en dan te gijpen richting San Foca. Zo verlengen we de zeildag een beetje want in rechte lijn is het maar 11 mijl….

De wind steekt weer flink op en bij aankomst waait het tot 23 knopen. Lekker handig als je achteruit met dwarswind tussen 2 boten moet aanleggen. Het lukt prima, mede dankzij deskundige hulp van 2 marineros

We doen wat boodschappen, lezen en dommelen wat in de warmte en halen een ijsje. San Foca is niet echt een leuk plaatsje maar de haven is prima.

Verder valt er niet veel te vertellen over dit dagje oversteken. Het was even wat nevelig onderweg maar niets ernstigs.

We doen er 8 uurtjes over en leggen in de late middag weer aan bij Fabrizio voor het douanekantoor.

We lopen nog even het stadje in om weer de sfeer van Italië te proeven

10 juni blijven we hier want dan gaat het hard waaien.

We krijgen de douane nog op bezoek. Zij willen onze papieren checken en vertellen ook nog dat we op de derde dag weg moeten zijn. Dat gaat lukken

We varen om 07:45 uur weg bij Mandraki om ervoor te zorgen dat we de tegenwind, die in de middag verwacht wordt, zoveel mogelijk vermijden. Dat lukt want om 12:30 uur varen we het haventje van het eiland Ereikousa binnen na 29 mijl, helaas alles wel op de motor.

Ereikousa ontwaakt langzaam uit haar winterslaap. Op de heenweg waren we hier ook een nachtje maar toen was alles dicht vanwege het Griekse paasfeest. De havenmeester, die er nu wel is, vertelde ons dat hij en veel anderen dat weekend niet op het eiland waren.

Inmiddels kunnen we zelfs een drankje doen bij 1 van de drie bars/strandtentjes waar het nog steeds erg rustig is. Ook in de haven liggen maar 10 boten terwijl er plek is voor zeker 50, schatten we.

De wind neemt in de avond weer af. Morgen zal er wat wind uit zuidelijke richting komen volgens de voorspelling en willen we oversteken naar Italië (52 of 60 mijl afhankelijk van de bestemming die we kiezen).

We houden een paar dagen rust in Mandraki, waar we naast Geert en zijn J122 liggen, erg gezellig. We wisselen veel mooie zeilverhalen uit en testen de door Geert bereide Aperol Spritz aan boord van de Aurora. Dat kan natuurlijk alleen maar boven de 9 komen, zelfs zonder campari….

We eten 1 avond in het restaurant van de Corfu Yacht Club (die de haven runt). Ongrieks goed! We komen hier zeker terug, ook al vanwege de professionele en opgewekte havenmeester Andreas.

We huren we op 7 juni een auto met airco om te ontsnappen aan de hitte. Het is 35 graden in de haven en vrijwel windstil.

We maken een tour over de noordkant van het eiland. Naast een paar mooie baaien bezoeken we ook een verlaten Venetiaans bergdorp wat nu naast ruïnes vooral uit tavernas blijkt te bestaan. Wel mooi toch.

We lunchen met de grootste pita gyros ooit, die ook nog eens erg lekker is.

We varen na 2 dagen Syvota 18 mijl naar de overkant (het eiland Corfu); de bestemming is Benitses.

Een klein plaatsje met een kleine maar zeer verzorgde Marina (wel duur); we doen er goed inkopen en drinken een aperitiefje bij de leuke havenbar.

Op 3 juni varen we 6 mijl op de motor naar Corfu stad waar we weer aanleggen bij Mandraki, de leukste haven hier, onder de oude stadsburcht. Vroeger schijnt dit al een haven geweest te zijn voor de triremes van de oude Grieken.

We blijven een paar dagen hier om de stad te bekijken en goede wind af te wachten om over te steken naar Italië. Dat wordt waarschijnlijk 10 of 11 juni.

Wat is hier aan de hand? Niets vreemds maar er zijn 2 verschillende plaatsjes/havens met deze naam!

Op 28 mei vertrekken we vanuit Syvota op Lefkas en varen naar Spartachori op het eiland Meganissi. We leggen aan in het kleine haventje dat gerund wordt door de taverna van Babis, waar je dan wel geacht wordt om te gaan eten. Dat doen we graag en we zitten ongeveer op het strand naast de haven te eten. Heerlijke dolmades, tzatziki en gegrilde visjes als alternatief havengeld. Toch komt er nog een ambtenaar E6,72 innen als officieel havengeld. De gemeente vindt namelijk dat de haven van hen is…omdat de veerboot er komt waarschijnlijk….

De volgende dag dobberen we heel langzaam naar de pontbrug over het Lefkas kanaal die op het hele uur draait. We zijn er alsnog 10 minuten te vroeg, maar ja. Na de brug koersen we naar Preveza marina waar we eerder waren. Goede plek om de was te doen en een nieuwe rubber veer voor een van de landvasten te kopen.

Op 30 mei motorzeilen we naar Lakka op het eiland Paxos. Sinds 2016 is hier niet veel veranderd. We ankeren op 5 meter diepte bijna aan de uitgang van de baai. Het is namelijk goed vol. Er liggen zeker 50 jachten voor anker. We gaan met de dinghy naar de wal, wat Charlie heel leuk vindt. We drinken een goede CS en Griekse rosé met een goed hapje op het terras van de taverna waar we met de dinghy aanleggen. Marleen scoort een nieuwe zomerjurk met 70% korting in de “concept store”!

De laatste dag van mei zeilen we de wereldafstand van 12,4 mijl naar Syvota op het vasteland tegenover de zuidpunt van Corfu. Een mooi haventje met dito plaatsje waar het erg rustig is. Kennelijk is het nog niet ontdekt ondanks goede reviews op Navily. We worden vriendelijk en professioneel ontvangen door Petros, die hier de havenmeester is. Hij hielp bij het aanleggen met zijwind op precies de goede manier!

We besluiten om 27 mei in de haven te blijven. Het is vrij rustig maar nog gezellig genoeg langs de kade. We doen wat boodschappen en maken een flinke wandeling naar de ingang van de baai. Overal worden villa’s gebouwd op flinke stukken grond die eerst geëgaliseerd moeten worden. De vrachtauto’s met graafpuin rijden af en aan over het smalle weggetje. Desondanks is het een mooie wandeling.

In de middag genieten we van een verdiende siësta, ook Charlie is flink moe.

We vertrekken op 24 mei om 08:15 uur vanuit Zakynthos stad na afscheid genomen te hebben van Pieter en Brigitte. We gaan vroeg weg ondanks de kleine afstand naar Agios Nikolaos in het noorden van Zakynthos. Het gaat later op de dag namelijk weer waaien en natuurlijk uit de voor ons verkeerde richting (NW). We zijn al om 12 uur in de haven waar Dimitri ons hartelijk verwelkomt. We eten bij zijn zus in het restaurant en dan betaal je geen havengeld. Marleen eet lamskoteletjes van eigen lammetjes van hun boerderij, heerlijk.

De 25e staan we om dezelfde reden weer vroeg op. Vandaag varen we 30 mijl naar Sami, een piepklein haventje op Kefalonia. We slapen er heerlijk rustig.

De volgende ochtend maken we in de ochtend nog een wandeling met Charlie. We staan trouwens pas om 08:30 uur op. Charlie slaapt nog langer uit!

Om 11:15 uur gooien we los om richting Syvota (Lefkas) te varen. In de straat tussen Ithaka en Kefalonia staat eerst nauwelijks wind maar hoe later het wordt en hoe noordelijker we komen, hoe sterker de wind wordt. Meer dan 15 knopen wordt het niet, zoals voorspeld.

Eenmaal buiten de beschutting van Kefalonia aan BB draait de wind 35 graden naar het westen zoals voorzien. Daardoor kunnen wij flink afvallen naar het puntje van Ithaka aan stuurboord. Met 2 reven en een half uitgerolde genua scheuren we er vandoor naar Lefkas met een maximum snelheid van 8,9 knopen.

Om 15:30 uur leggen we aan in Syvota bij het Trocolo pontoon waar we 2 weken geleden ook waren. Het was een mooi zeildagje!

Het waait hard, eerst uit het zuiden, later uit het noordwesten. We besluiten met Pieter en Brigitte dat we beiden gewoon een paar dagen blijven liggen. We poetsen de boot en ruimen op. Maken een wandeling door de stad en zien bij het monument bij de haven een plechtigheid met kranslegging voor een lokale feestdag. Natuurlijk kunnen we het niet laten om nog keer met Pieter en Brigitte een avondje uiteten te gaan. Brigitte vindt het geweldig goede moderne restaurant Paradisiako waar we in de tuin eigentijds bereide Griekse gerechten voorgeschoteld krijgen met mooi opgemaakte borden en een stuk verfijnder dan de traditionele Griekse keuken. Genieten dus!

Op de 23e huren we een auto.

We rijden ongeveer het hele eiland rond. Langs de oostkust te noorden van de stad is het een soort Torremolinos, veel stranden, goedkope tavernas en veel mensen. In de bergen aan de noordpunt zijn wat kleine dorpjes maar die zijn duidelijk niet in de economische groei meegekomen. Het ziet er niet welvarend uit en er is weinig te zien. Verder naar het zuiden komen we langs een goede olijfpers in een dorpje dat er leuker uit ziet. We proeven en kopen olie voor thuis en voor aan boord. Vivi, die ons helpt, wijst ons de weg naar de beste strandtent voor de lunch, in Liminioki baai. Het weggetje erheen is 10 kilometer lang en supersteil naar beneden. We genieten van de mooie uitzichtpunten. We melden in de taverna bij Ioannis dat Vivi ons heeft gestuurd dus we krijgen een heel mooi tafeltje met zicht op de kliffen en de zee. En we eten inderdaad heerlijk.

Daarna rijden we terug naar de boot en doen onderweg nog boodschappen, o.a. kopen we flink wat waterflessen. Dat is wel handig als je toch een auto hebt. ‘s Avonds drinken we voorlopig een laatste drankje met Pieter en Brigitte. Morgen varen zij naar het zuiden om uiteindelijk de Peleponesos rond te zeilen en wij gaan juist weer naar het noorden om op tijd weer in Brindisi te zijn.

Het was heel gezellig om 2 weken met elkaar op te trekken. Dat zouden we vaker moeten doen!

We varen op 19 mei vanuit de haven, langs de blue caves, om de noordpunt van het eiland.

Om de hoek, langs de westkust, zien we de ene na de andere mooie baai tussen de hoge krijtrotsen.

Bij shipwreck bay varen we naar binnen om de indrukwekkende rotsen en natuurlijk het wrak van een smokkelaarsschip goed te bekijken. Erg leuk!

Helemaal aan de zuidkant passeren we de Keri caves, waar het jammer genoeg te onrustig is om te ankeren voor de nacht. Er staat nog een oude deining uit het zuiden

We ankeren daarom om de hoek in de beschutte baai van Keri zelf. We gaan niet naar het dorpje maar ankeren in ondiep water zeker 200 meter uit de kust. We zwemmen en genieten van de rust totdat het aan het einde van de middag plotseling gaat waaien. Het anker houdt goed in de vlagen van boven de 20 knopen.

In de avond neemt de wind af draait bijna 180 graden, maar dan komen er nieuwe vlagen opzetten en gelukkig houdt het anker nu weer goed. Als we gaan slapen is de wind alweer afgenomen naar 11 knopen en gedurende de nacht valt hij bijna weg.

De volgende ochtend, 20 mei, tuffen we in de windstilte de laatste 16 mijl naar Zakynthos stad, waar we om 13:30 uur aan de buitenpier aanleggen met ons eigen anker vooruit en de spiegel naar de kade, zoals bijna overal in Griekenland. We tanken diesel van de plaatselijke Shell dealer die met een kleine tankwagen de hele haven bedient, lekker handig.

Om half zes komt de taxi voorrijden om Milou en Lennard naar het vliegveld te brengen….. jammer dat het alweer voorbij is. Het was supergezellig om hen 10 dagen aan boord te hebben.

Wij blijven morgen hier liggen want er komt veel wind en we gaan de was doen, de boot poetsen van binnen en van buiten en boodschappen doen