Zeilersverhalen van Pigeaud

Reisverhalen

Porto Pino, het helderste water van de middelandse zee

Op 6 augustus hangen er nog wel wat rommelende wolken boven het land maar we varen toch uit. We hebben geregeld dat we naar Cagliari gaan om van daar met een vlucht naar Nederland heen en weer te gaan.

We motoren en zeilen naar Porto Pino, een lange baai met zandstrand waar we ankeren in kristalhelder water. De lucht klaart helemaal op en we beleven een mooie zonsondergang.

Het anker Kun je op 12m diep gewoon zien liggen vanaf het voordek!


Naar Carloforte en ronding van het eiland San Pietro

We varen op 4 augustus de hele dag op de motor naar Isola San Pietro en leggen aan in de haven van Carloforte, waar we vorig jaar ook al waren. We blijven er een dag vanwege onweersvoorspellingen. De dag erna, 5 augustus, varen we toch uit en op de motor het hele eiland rond en ankeren aan de westkant voor de lunch en een dipje in kristalhelder water. Terug in Carloforte trakteert Lennard ons op een heerlijke pizza.


3 augustus, we zeilen verder naar Oristano

Nadat we het onvoorstelbare bericht uit Nederland hebben gehoord, varen we eerst een uur of twee op de motor terwijl we stil voor ons uitkijken en niet weten wat er om ons heen gebeurt.

We zeilen uiteindelijk verder naar Oristano, waar we bij de ruïnes aan de laatste mooring kunnen liggen. BBQ van zwaardvis en toasten op de familie thuis.


15 augustus: terug op de boot

Na heftige dagen terug in Nederland en de uitvaart gisteren van een heel dierbaar familielid, zijn we weer terug in Cagliari.

We zullen de komende dagen de draad weer langzaam oppikken, ook de laatste stukken voor we naar Nederland vertrokken (met Lennard en Milou aan boord) zullen nog aan bod komen in berichtjes de komende dagen.


3 augustus

Onze blog gaat op een laag pitje, vanwege een onverwacht overlijden in onze familie. We gaan daarom tussentijds terug naar Nederland.

1 impressie van de afgelopen dagen:


Alghero. Lennard komt aan boord

Op 2 augustus varen we vanuit de ankerbaai naar Alghero, waar we aan de kade liggen onder de oude stad. Lennard komt om 14 uur aan boord. In de avond eten we lekker in een klein tentje onder een tunnelachtuge doorgang in een smal straatje.


1 augustus : De Fornelli passage en zeilen naar Alghero

We varen vandaag eerst op de motor door de Fornelli passage tussen Asinara en de kust van Sardinië. Omdat het er heel ondiep is varen we voorzichtig. Gelukkig is er nauwelijks wind en dus zijn er ook geen golven want op het ondiepste stukje was het maar 2,9m diep volgens onze dieptemeter. Op de kaart stond 4m minimaal. Zou er dan toch meer tij zijn dan we denken hier…?

Genuese toren in de Fornelli passage

Daarna tuffen we nog een uurtje door tot de beloofde zeewind uit NW komt opzetten. Net als gisteren wakkert deze weer aan tot 16 knopen of iets meer dus we zeilen ruime wind heerlijk langs de onherbergzame kust. We hebben stroom mee dus kunnen voordelig gijpen op een hoek van maar 40 graden omdat de stroom ons verzet. We komen precies goed uit vlakbij de grotten van Isola Piano en de grot van Neptunus.

Na het ronden van de kaap die loodrecht uit de zee oprijst, varen we 2 mijl de baai in en kunnen daar weer een mooring pakken, na een eerdere mislukte ankerpoging in het wier. Hier liggen we heerlijk rustig met maar een paar boten in een heel ruime baai.


Het ezeleiland

Op de laatste dag van juli varen we naar Isola Asinara. Voor het eerst in 10 dagen wordt het een motordagje, want er is nul wind.

Als we bij het ezeleiland (Isola Asinara) in de buurt komen, krijgen we wind op kop, die snel aantrekt tot 18 knopen en meer. Echte thermische zeewind aan het einde van de dag.

Het eiland is een natuurgebied, waarbij alleen aan mooring mag liggen. Ook wel zorustig als het hard waait. Tot 1997 was dit eiland een gevangenis voor zware criminelen (O.a. De Sicilaanse maffiabaas die opdracht gaf om een rechter te vermoorden zat hier). Daarvoor was het een quarantainegebied waar ernstig zieken naar toe werden verbannen. Het ziekenhuis staat er nog, maar alles is gesloten.

Zicht op de Lazaretto, het quarantaine oord, op Isola Asinara bij aankomst vanuit Castelsardo

Gerrit is er ook vaak bij

Maar hij durft niet op de vlaggenstok te gaan zitten, zoals vroeger op de Ariël op het IJsselmeer.

Misschien heet hij hier ook wel anders…..


Weer terug op Sardinië: Castelsardo

Als lezer van deze blog moet je langzamerhand wel het heen en weer van ons krijgen. We steken steeds over tussen de 2 eilanden alsof we niet kunnen kiezen tussen de geneugten van Frans Corsica en Italiaans Sardinië. Dat is ook eigenlijk wel zo.

Maar nu is het klaar. We varen naar Castelsardo nadat we Ires en Martijn met hun moeizaam veroverde huur-Fiat Punto hebben uitgezwaaid in de haven van Figari.

We zeilen om 12:30 de baai uit, er is alweer goede wind (11-12 knopen uit W, later wordt het iets minder en draait de wind naar NW. We zeilen 35 van de 38 mijl tot Castelsardo.

castelsardo is een oude stad met een grote vestingwal op een rotspunt, zoals je wel vaker ziet in de Med. Denk aan Monnemvasia, Syracuse maar ook Porto Vecchio. Vanuit de zee ziet het er al aardig beveiligd uit:

 

De volgende dag blijven we er om de vesting te bekijken, de was te doen en even rust te houden. Dat laatste komt er niet echt van….