25 september bereiken we dan Dubrovnik, het oude Ragusa
De laatste 13 mijl vanaf Slano gaan op de motor (alweer….). Er is geen wind als we vertrekken maar bij het invaren van de baai van Dubrovnik waait het meer dan 20 knopen. Dat is gelukkig bij de haven minder maar we zijn wel blij met goede mooringmen, die eerst de mooring lijn aan loef aangeven en direct de achterlijn aan loef beleggen.
Later helpen ze nog als de wind ook in de haven ook aantrekt tot meer dan 20 knopen. Met hun dinghy trekken ze onze boeg nog verder naar voren zodat we beter vrij komen van de steiger achter, die hoog en van beton is. Ervaren mannen.
Later gaat het ook nog regenen en ook in de nacht blijft het vlagerig.
De volgende ochtend worden we, zoals voorspeld overigens, wakker in een andere wereld. Stralende zon en bijna windstil.
We lopen 40 minuten naar het oude centrum want Charlie mocht niet mee in de bus.
Schitterende stad met veel Venetiaanse invloed in bouwstijl, je voelt je een beetje in Italië. Vroeger heette de stad ook Ragusa trouwens. Veel toeristen zijn ook op dit idee gekomen maar we zijn nog prima in staat om veel te zien. We ploffen wel even neer op een terrasje voor een cappuccino en om even uit te rusten.
We wandelen door de stad en daarna weer terug naar de haven. Voordat we naar de boot gaan hebben we wel even een snack verdiend, dachten we. Dat bleek een copieuze lunch te zijn, zodat we, eenmaal terug op de boot, een lange siesta wel konden gebruiken. Charlie niet in het minst.
Vanavond is het drukker dan gisteren aan de steiger, gezellig wel.
Naar Slano , een baai waar we 5 dagen zullen blijven
We tuffen de 21 mijl naar Slano in bijna windstil weer onder een grijze hemel. We varen tussen het vasteland en het mooie eiland Mljet door.
Daarna varen we tussen het vasteland en weer een nieuw eilandje en dan zien we in de verte de ingang naar de baai van Slano. Deze baai ligt heel beschut en de ACI Marina ligt ook nog eens aan hogerwal voor de zuidoosten wind die gaat komen. We schuilen hier 5 dagen,maar dat is geen straf. De haven is mooi, er is een zwembad bij en we wandelen wat langs de kust. Gelukkig niet teveel regen en ook flink wat zon maar wel veel wind.
Er is een zwerfhond die Charlie zo leuk vindt dat hij steeds achter ons aanloopt en op de steiger slaapt voor onze boot. De haven kan hem niet vangen en de eigenaar wil de hond niet meer terug. Zielig wel want het is best een mooi dier. Bij vertrek laat Marleen een flinke hoeveelheid brokken op de steiger achter, want veel eten krijgt deze hond duidelijk niet.
4 mijl varen naar Lumbarda
Op 19 september tuffen we van Korcula stad naar het dorpje Lumbarda, dat om de hoek ligt. We slalommen tussen kleine eilandjes door en leggen aan in een nog vrijwel lege jachthaven bij het ietwat slaperige dorpje Lumbarda. Een flink contrast met de drukte van Korcula.
In de middag is het flink warm dus tegen vijf uur gaan we even zwemmen bij het strandje naast de haven. Charlie vindt het maar niets als ze niet meer kan staan dus wisselen wij elkaar af op het strand om op haar te passen.
Het wordt toch weer goed vol in de haven, veel chatterboten al dan niet in flottieljes. Morgen verder!
Hier wordt witte wijn gemaakt van de Grkk druif, die je nergens anders tegenkomt, en van de Posip druif, die we al in Korcula stad proefden. Droge en aromatische wijnen, lekker maar hier flink aan de prijs.
17 en 18 september: Korcula stad
Nog 2,5 mijl varen is het vanuit onze rustige baai naar het mooie en drukke stadje Korcula, waar we in de marina een mooi plekje krijgen.
We blijven hier 2 dagen. Patricia en JW gaan op 18 september met de snelle catamaran Ferry van hier naar Dubrovnik. Wij blijven rustig een dagje om wat op te ruimen en niets te doen.
16 september: 45 mijl naar de baai Banja beach op Korcula
Het is helemaal windstil als we vertrekken. Bijna alles doen we op de motor behalve de laatste paar mijl tussen 2 eilanden door waar een klein beetje venturiwerking optreedt. De laatste 2 mijl moeten we weer motoren.
Het is een leuke baai waar we aan een mooring gaan liggen van het restaurant. We gaan er eten en Patricia en Jan Willem trakteren ons. Heerlijke vis met lokale witte wijn.
Charlie went goed aan het uitlaten per rubberboot en wordt steeds meer een scheepshond. Ze springt zelf in de boot en kijkt rond naar alles om haar heen tijdens het varen.
We zwemmen in kristalhelder water en genieten van een heerlijk rustige nacht
De volgende morgen ontbijten we na het zwemmen met gebakken eieren
Van Vis naar Vrboska op het eiland Hvar
We zeilen 3/4 van de oversteek naar Hvar maar dan moet de motor weer bij. Daarna om de noordpunt van Hvar naar Vrboska, een wat verstild plaatsje aan het einde van een soort fjord. Het doet wel wat denken aan de Zweedse scherenkust.
14 september verkennen we Vis per auto
We besluiten een waldag te houden. We doen wat boodschappen en huren een auto waarmee we het eiland onveilig maken. We gaan via kleine bochtige weggetjes naar Komisa, een kleine havenplaats aan de westkant. Mooie plek om ook eens met de boot te bezoeken. We lunchen licht met een salade want onderweg hadden we al van koffie met een taartje genoten. In de avond afhaalpizza, die echt goed was.
13 september: Herinneringen ophalen op het eiland Vis
We zeilen hoog aan de wind naar Vis, 18 mijl. We moeten daar vroeg zijn om een plekje te bemachtigen aan de kade van het dorpje Kuta. Erg leuk om hier weer te zijn, nu met onze eigen GS45 en niet met de Matterhorn die we in 2007 huurden toen er WK Splash was in Split. Na die wedstrijden zeilden we toen een week rond met 4 boten; Jan Willem en Patricia huurden toen een Salona 37 en wij een GS 45 om eens te testen.
Ook hier lijkt niet veel veranderd maar wel verbeterd en uitgebreid. We liggen aan de kade van het dorpje Kut, recht voor een paar bars en een pizzeria. Veel buitenlanders hier, gezellige drukte.
Overnachten in de idyllische baai van restaurant Lero op het eiland Salto
We varen 17 mijl, waarvan 15 op de motor. Om 15:30 komen we in de baai aan waar we een plek hebben gereserveerd. Je ligt aan een mooring lijn voor en een lijn aan de rots achter.
Als je in het restaurant gaat eten is de ligplaats gratis. Dat doen we dus. De havenkantoor haalt ons op en brengt ons weer terug met zijn bootje.
Het is een schitterende plek en we genieten ook nog eens van een echt goed diner. Hier komen we nog wel eens terug!
11 september: Jan Willem en Patricia komen aan boord
We hebben afgesproken op Hvar, het volgende eiland, in de haven van Starigrad waar hun veerboot vanuit Split aanlegt. Leuk stadje met een drukke marina maar er is genoeg plek. Sinds 2007, toen we hier ook waren, is er veel uitgebreid maar het blijft een mooi plaatsje. We eten een ijsje, drinken een CS op het terras en praten uitgebreid bij.
Naar Veja Luka op het eiland Korcula
De volgende dag zwemmen in zee bij het strand naast de haven. Daarna tuffen we naar Gravina, een mooie baai met moorings bij Veja Luka op de westpunt van het eiland Korcula.
Het lijkt net de Carieb in deze baai met mooie huizen, een restaurant en een strandje. We nemen Charlie mee in de rubberboot naar de wal, wat ze prima vindt
Oversteek naar Kroatië op 9 september
En nu zijn de weergoden ons echt goedgezind! We vertrekken iets na half zeven voor de oversteek van 60 mijl naar Lastovo.
De wind en de zee zijn knap onrustig als we wegvaren, dus 2 reven in het grootzeil en half ingerolde genua. We lopen alsnog rustig 7,5-7,7 knopen omdat we halve wind naar het noordoosten kunnen sturen. Na 25 mijl is het op met de wind, zoals voorspeld door predictwind en meteoconsult. Motoren dus maar weer. Als we de eilanden van Kroatië in zicht krijgen, komt de wind zoals verwacht wel weer terug uit het noordwesten maar te weinig om goede voortgang te maken, dus de motor blijft zachtjes bij.
We moeten namelijk nog naar een haven om “in te klaren”. Waarom. zul je vragen , want Kroatië is toch een Schengen land sinds 1 januari 2023? Ja, maar je moet wel 2 vergunningen hebben om met je eigen jacht hier te mogen varen. De toeristenbelasting kun je online regelen, maar de navigation permit voor de boot niet. Op bijna ieder eiland is wel een haven met een havenmeester die dat kan doen, maar in Lastovo is dat geen gezellige plek (veerhaven). Als je dit niet direct doet op de dag dat je de Kroatische wateren binnenvaart, kun je een fikse boete verwachten. De kustwacht monitort je op de AIS. Het zoveelste verdienmodel van de Kroatische overheid…..
Marleen kan om 17:00 bij de havenmeester terecht (Frans kan dit niet doen want je hebt een vaarbewijs nodig…..). Het kost een half uur want de pinautomaat weigerde eerst dienst en contant betalen kon niet. “ Welkom in Kroatië “ , zei de havenmeester….
Daarna snel door naar Portorus (Porta Rossa) , een steiger in de baai Skrivena Luka. Wel even wennen, deze taal….
We komen om 18:30 in deze prachtige baai aan, waar we met 4 jachten aan een mooie steiger kunnen liggen. Er is nog plaats voor veel meer boten maar het seizoen is duidelijk bijna afgelopen.
Om de goede afloop van met name het “inklaren” te vieren, eten we een risotto met zeevruchten op het terras met zicht op de baai. Daarna vroeg naar bed. Ook Charlie was doodmoe.
Na wind tegen komt zeilweer: op naar Vieste!
Op 8 september is niet alleen de wind, maar ook de swell tot rust gekomen. We kunnen de eerste 2,5 uur zelfs zeilen, halve wind met 13-15 knopen.
Daarna valt de wind weg en komt vanuit het noorden terug, tegen dus. Maar dat wisten we en daarom waren we vroeg vertrokken (7 uur) want de rest van de dag zou deze tegenwind alleen maar sterker worden. We motoren de laatste uurtjes naar Vieste waar we om 13:30 aankomen. De eerste steiger aan BB is van Alessandro en zijn vader; daar lagen we vorig jaar ook en dat beviel ons prima.
Zij hielpen bij het halve wind aanleggen wat wel prettig was bij 17-19 knopen wind. Daarna heeft Alessandro ons geholpen met diesel tanken met jerrycans in zijn bootje, 3 keer heen en weer. Nu kunnen we wel weer even vooruit.
Trani revisited, nu voor een paar dagen verwaaid
We varen op 3 september 21 mijl naar Trani, het logwieltje wordt zowaar wakker en geeft de snelheid en afstand bijna goed aan. Er zal wel aangroei voor het wieltje gezeten hebben want het wieltje zelf hadden we er juist uitgehaald voor we weg gingen eind mei. Kennelijk doodt het waterklimaat in Bari alles wat groeit in Brindisi.
Het gaat niet echt lekker, in het begin wind en golven tegen zodat de boot flink zout wordt. Charlie vindt het niet leuk…..en is zeeziek. Gelukkig zijn de laatste 10 mijl weer rustig.
Luigi regelt weer een mooie plek voor ons bij de haven van de gemeente, die niet direct te benaderen is. We gaan hier 4 dagen blijven wat het gaat echt hard waaien, 35-40 knopen uit het noorden. Maar Trani is wel een leuke plek om dat te doorstaan. We liggen aan de lijzijde van de steiger in de luwte van een grote motorboot (gin palace) dus relatief rustig. In de avond is het trouwens ook nog helemaal kalm, nauwelijks wind.
Op 4 september waait het al 25 knopen in de haven en de golven slaan over de dijk van de buitenhaven. Waar wij liggen is het prima. Marleen haalt vers brood terwijl Frans het zout van de boot spuit. Daarna koffie en niets doen, boekje lezen enzovoort.
We gaan naar de supermarkt en Charlie mag zowaar mee naar binnen!
1 september varen we 62 mijl naar Bari
We blijven een dagje in de marina en gaan lekker eten in het heerlijke havenrestaurant.
Na 2 nachten in Brindisi marina gaan we de Adriatische zee op. Het wordt motoren want de lichte wind is 20 graden van voren. Rustige start dus. Ook voor Charlie die meer dan de halve reis ligt te slapen.
In Bari komen we om 16:50 aan bij Nautica Ranieri waar we eerder ook geweest zijn. Goede werf met een paar steigers maar wel ver van de stad. De Danzon van Rob en Jeanette ligt schuin tegenover ons maar ze zijn niet aan boord, dat wisten we.
We blijven even een dagje om bij te komen van dit avontuur…..
De Aurora op reis 